Кадоми дард ки наниҳод бар дилами гардун

کدام درد که ننهاد بر دلم گردون

Кадоми ғам ки нахурдам ман аз замонаи дун

کدام غم که نخوردم من از زمانه دون

Кадоми ҳасрату ҷӯрӣ надидаам ба ҷаҳон

کدام حسرت و جوری ندیده‌ام به جهان

Казон ситами рухи ҷонро накардаам гулгун

کزان ستم رخ جان را نکرده‌ام گلگون

Кадоми сарви сеӣ ков нарафт аз чашмам

کدام سرو سهی کاو نرفت از چشمم

Ки дар фироқ наполудаам зи мижгони хӯн

که در فراق نپالوده‌ام ز مژگان خون

Чаҳ кардаам ман бечора кам ҷазо инаст

چه کرده‌ام من بیچاره که‌م جزا اینست

Магари зи бахти бадасти ину толеъи ворун

مگر ز بخت بدست این و طالع وارون

Бирафт Лайлии хуши манзарами зи дида аз он

برفت لیلی خوش منظرم ز دیده از آن

Шудам зи дарди фироқаши бад-ӣни сифати маҷнӯн

شدم ز درد فراقش بدین صفت مجنون

Касе ки афъии ҳиҷронаши захм бар дил зад

کسی که افعی هجرانش زخم بر دل زد

Гумон мабар ки шифо ёбад аз ҳазор афсун

گمان مبر که شفا یابد از هزار افسون

Ба оби дидаи тасаввур ки оташи дили ман

به آب دیده تصوّر که آتش دل من

Фурӯ нишинад лекин ҳаме шавад афзӯн

فرو نشیند لیکن همی شود افزون

Ба рӯй чун зари ман ашки сим май бинӣ

به روی چون زر من اشک سیم می‌بینی

Магар ки ғофилӣ эй ҷони ман зи риши дарун

مگر که غافلی ای جان من ز ریش درون

Ҷаҳон бсухт дар ин дард ва бар ҷаҳони дили халқ

جهان بسوخت در این درد و بر جهان دل خلق

Ки чун ба сари баради охири дарин мусӣбат чун

که چون به سر برد آخر درین مصیبت چون

Ҷавоб дод ки чунам ки кас мабод чу ман

جواب داد که چونم که کس مباد چو من

На рӯзгор ва на дилдору тани залилу забун

نه روزگار و نه دلدار و تن ذلیل و زبون

Вале умед ба бахшоиш худо дорам

ولی امید به بخشایش خدا دارم

Ки оварад танам аз оташи гунаҳи берун

که آورد تنم از آتش گنه بیرون