Дар боғ шудам саҳар ки аз ғояти дард

در باغ شدم سحر که از غایت درد

намегуфт ба хандаи сурхи гул бо гули зард

می‌گفت به خنده سرخ گل با گل زرد

Булбули зи фироқ рӯй ман нолонаст

بلبل ز فراق روی من نالانست

Аз дард бигӯ рӯй туро зард ки кард

از درد بگو روی تو را زرد که کرد