Рӯз онаст ки олами тараб аз сар гирад

روز آنست که عالم طرب از سر گیرد

Ва осмони коми дили худ з замин баргирад

و آسمان کام دل خود ز زمین برگیرد

Рояти фатҳи сар ва қад кашад андари гардун

رایت فتح سر و قد کشد اندر گردون

Гулбуни боғи саодати з зафар баргирад

گلبن باغ سعادت ز ظفر برگیرد

Чун арӯсон ба сар тахт барояд хуршед

چون عروسان به سر تخت برآید خورشید

Дару девори ҷаҳон дар зар ва зевар гирад

در و دیوار جهان در زر و زیور گیرد

Моҳ дар базм хдиў ояду миҷмари сӯзад

ماه در بزم خدیو آید و مجمر سوزد

Зуҳра дар маҷлис шоҳ ояд ва мзмр гирад

زهره در مجلس شاه آید و مزمر گیرد

Оташ аз нолаи не дар ҷигар хушк уфтад

آتش از ناله نی در جگر خشک افتد

Сӯз дар ҷони зи самоъи ғазал тар гирад

سوز در جان ز سماع غزل تر گیرد

Чангро Зуҳра маҷлис бузанд аввали бор

چنگ را زهره مجلس بزند اوّل بار

Боз бинишонад ва бинавозад ва дар баргирад

باز بنشاند و بنوازد و در برگیرد

Чарх аз нолаи халхолу хами чанбари даф

چرخ از ناله خلخال و خم چنبر دف

Ба сарангушти садои ҳалқа чанбар гирад

به سرانگشت صدا حلقه چنبر گیرد

Нафхаҳоӣ ки занад шамъи мънбр ҳар дам

نفخه هایی که زند شمع معنبر هر دم

Ҳамчуи фирдавси ҷаҳони накҳат анбар гирад

همچو فردوس جهان نکهت عنبر گیرد

Дар ин базм агар боз шавад бар ризвон

درِ این بزم اگر باز شود بر رضوان

Тарк ҷинат кунаду ҳалқаи ин даргирад

ترک جنّت کند و حلقه این درگیرد

Бахт ҳар соъатӣ аз баҳри вифоқи маймун

بخت هر ساعتی از بهر وفاق میمون

Бар забони таҳнияти шоҳ Музаффар гирад

بر زبان تهنیت شاه مظفّر گیرد

Довари даври замони пирҳсини он ки ба базм

داور دور زمان پیرحسین آن که به بزم

Офтобии сети дарахшнда чу соғар гирад

آفتابی ست درخشنده چو ساغر گیرد

Гар ба хуршед кунам нисбат ӯ нест аҷаб

گر به خورشید کنم نسبت او نیست عجب

Ки чу хуршеди ҳамаи малик ба ханҷар гирад

که چو خورشید همه ملک به خنجر گیرد

Он сабки дасти гарони ҳамла ки дар рӯзи масоф

آن سبک دست گران حمله که در روز مصاف

На фалакро ба сарнайзаи з ҷо баргирад

نُه فلک را به سرنیزه ز جا برگیرد

Хсрўои ақли таъаммул чаҳ кунад дар зотат

خسروا عقل تأمّل چه کند در ذاتت

Як танаи зоти турои олам дигар гирад

یک تنه ذات ترا عالم دیگر گیرد

Шер аз ҳайбати ту хизмат рӯбоҳ кунад

شیر از هیبت تو خدمت روباه کند

Мӯр бо Авни ту чангол ғазанфар гирад

مور با عون تو چنگال غضنفر گیرد

Заъфаронро кунад иқболи ту монандаи гул

زعفران را کند اقبال تو ماننده گل

Лола аз ҳайбати ту ранг мъсФр гирад

لاله از هیبت تو رنگ معصفر گیرد

Ба ҳар иқлӣм ки овоза адлат бирасад

به هر اقلیم که آوازه عدلت برسد

Бозро Зуҳра набошад ки кабӯтар гирад

باز را زهره نباشد که کبوتر گیرد

Ҷуръае ҷом чу бар хоки Сикандари резӣ

جرعه ای جام چو بر خاک سکندر ریزی

Оби ҳайвони мадад аз хок Сикандар гирад

آب حیوان مدد از خاک سکندر گیرد

Тоҷдорӣ ки на хок дар ту афсар ӯст

تاجداری که نه خاک در تو افسر اوست

Зуд бошад ки ба тарки сар ва афсар гирад

زود باشد که به ترک سر و افسر گیرد

Ҳафт кишвар ки аз ин гӯнаи пуровозаи тест

هفت کشور که از این گونه پرآوازه تست

Ту машав ранҷа ки худ сяти ту кишвар гирад

تو مشو رنجه که خود صیت تو کشور گیرد

Ахтари саъди зи иқбол ту мегирад фол

اختر سعد ز اقبال تو می گیرد فال

Гарчи доими ҳамаи каси фоли з ахтар гирад

گرچه دایم همه کس فال ز اختر گیرد

Ҳукми ҷузами ту ҳар онгаҳ ки қадами бифишорад

حکم جزم تو هر آنگه که قدم بفشارد

Хокро бод кунад оби з озар гирад

خاک را باد کند آب ز آذر گیرد

Гӯй на чархи фалакро чу яке байзаи мурғ

گوی نُه چرخ فلک را چو یکی بیضه مرغ

Тоири қадари ту андари хам шҳпр гирад

طایر قدر تو اندر خم شهپر گیرد

Ман нагӯям ки худои ту валикин пайдост

من نگویم که خدایی تو ولیکن پیداست

Ки қазои тахти ту аз арш чаҳ камтар гирад

که قضا تخت تو از عرش چه کمتر گیرد

Андарин аҳд агар зинда шавад рустами зол

اندرین عهد اگر زنده شود رستم زال

Бар сар аз хиҷлати мардии ту чодар гирад

بر سر از خجلت مردی تو چادر گیرد

Хсрўои баҳри нисори ту ҳамеи хости ҷалол

خسروا بهر نثار تو همی خواست جلال

Ки шабистони ту андари зар ва гавҳар гирад

که شبستان تو اندر زر و گوهر گیرد

Дарҷӣ аз гавҳари дарёӣ сухан кард нисор

درّجی از گوهر دریای سخن کرد نثار

Табъ ӯро сазад ар лутфи ту дар зар гирад

طبع او را سزد ار لطف تو در زر گیرد

Ҳаргиз аз баҳр касе мадҳ нагуфтам ҷузи ту

هرگز از بهر کسی مدح نگفتم جز تو

Худ сухани ҷуз ба мдиҳи ту куҷои даргирад

خود سخن جز به مدیح تو کجا درگیرد

Ҳар касеро диҳад ин даст ки назмӣ гуяд

هر کسی را دهد این دست که نظمی گوید

Маънӣии орад ва бо лафз баробар гирад

معنیی آرد و با لفظ برابر گیرد

Дар санои ту касе номи برارد ки чу ман

در ثنای تو کسی نام برآرد که چو من

Тарзӣ аз нави бунаади тарк мукаррар гирад

طرزی از نو بنهد ترک مکرّر گیرد

Сҳрпрдозии калакам чу бибинад даврон

سحرپردازی کلکم چو ببیند دوران

эй басои нукта ки бар хома озр гирад

ای بسا نکته که بر خامه آزر گیرد

Тарбият фармо ва онгаҳ суханам бингар аз онк

تربیت فرما و آنگه سخنم بنگر از آنک

Хок аз тарбиятати қимат ҷавҳар гирад

خاک از تربیتت قیمت جوهر گیرد

То сабо чун ба чаман бар гузарад фасли баҳор

تا صبا چون به چمن بر گذرد فصل بهار

Бӯстонро ҳама дар ҳала ахзар гирад

بوستان را همه در حلّه اخضر گیرد

Ҳамчуи домони бутӣ дар кафи длсўхтаҳ Эй

همچو دامان بتی در کف دلسوخته ای

Лола бархезаду домон санавбар гирад

لاله برخیزد و دامان صنوبر گیرد

Ҳукми теғи ту чунон бод ки то аҳди абад

حکم تیغ تو چنان باد که تا عهد ابد

Сари зи хоқони талабади боҷи з қайсар гирад

سر ز خاقان طلبد باج ز قیصر گیرد

Зоти ту ҷавҳари маҳсӯли ҷаҳони боди арз

ذات تو جوهر محصول جهان باد عرض

То арзи баҳри бақои доман ҷавҳар гирад

تا عرض بهر بقا دامن جوهر گیرد

Давлату умри ту пояндау боқии бодо

دولت و عمر تو پاینده و باقی بادا

То бдонгаҳ ки ҷаҳони доман маҳшар гирад

تا بدانگه که جهان دامن محشر گیرد