Ҳадиси ишқи муяссар куҷо шавад ба китобат

حدیث عشق میسّر کجا شود به کتابت

Ки ном ишқ бисӯзад сари қалами зи мҳобт

که نام عشق بسوزد سر قلم ز مهابت

Зиҳии саодати он кас ки пои банд касе шуд

زهی سعادت آن کس که پای بند کسی شد

Бурӣда аз ҳамаи пайванду хешу аҳлу қаробат

بریده از همه پیوند و خویش و اهل و قرابت

Ба шаб расед дигар бори рӯзам аз ғами ҳиҷрон

به شب رسید دگر بار روزم از غم هجران

Басон теғ шавад мӯӣ бар танами зи салобат

بسان تیغ شود موی بر تنم ز صلابت

Барор комам аз он лаъл бекиришмау абрӯ

برآر کامم از آن لعل بی کرشمه و ابرو

Ки худ саволи гадоро чаҳ ҳоҷатаст китобат

که خود سؤال گدا را چه حاجت است کتابت

Диҳад фурӯғи ҷамол ҷаҳон фурӯз ту ҳар рӯз

دهد فروغ جمال جهان فروز تو هر روز

Ҷаҳон фурӯзӣ худро ба офтоби ниёбат

جهان فروزی خود را به آفتاب نیابت

Миёни ошиқу маъшӯқи шаҳватии сети назар ро

میان عاشق و معشوق شهوتی ست نظر را

Каз оби дида хунин кунанд ғусли ҷанобат

کز آب دیده خونین کنند غسل جنابت

Ҷалол агарчӣ ҳамеша дуои васл ту хонд

جلال اگرچه همیشه دعای وصل تو خواند

Вале чаҳ суд ки мақрун намешавад ба иҷобат

ولی چه سود که مقرون نمی شود به اجابت