Бе рӯй дили афрӯзати умрам ба чаҳ кор ояд

بی روی دل افروزت عمرم به چه کار آید

Бо лаъли ҷаҳони сӯзати ҷон дар чаҳ шумор ояд

با لعل جهان سوزت جان در چه شمار آید

Шуд киштии умри ман дар баҳри ҳавояти ғарқ

شد کشتی عمر من در بحر هوایت غرق

Ҳайҳот ки он киштии рӯзӣ ба канор ояд

هیهات که آن کشتی روزی به کنار آید

Ҳам буи баҳор ояд аз чини сари зулфат

هم بوی بهار آید از چین سر زلفت

Дар боғи саҳаргоҳон чун бод баҳор ояд

در باغ سحرگاهان چون باد بهار آید

Он лаҳза ки ту бурқаъ аз чеҳраи барандозӣ

آن لحظه که تو برقع از چهره براندازی

Дар дидаи муштоқони гули рост чу хор ояд

در دیده مشتاقان گل راست چو خار آید

Дил шуд зи диёри худ ва акнӯн ба диёрӣ нест

دل شد ز دیار خود و اکنون به دیاری نیست

Бошад ки зи кӯии ту рӯзӣ ба диёр ояд

باشد که ز کوی تو روزی به دیار آید

Рӯзӣ ки набошам ман , аз хоки ман ғамгин

روزی که نباشم من، از خاک من غمگین

Бошад варақаши хунин ҳар гул ки ба бор ояд

باشد ورقش خونین هر گل که به بار آید

Бар ҷони ҷалол аз ғам ҳар лаҳза манеҳ борӣ

بر جان جلال از غم هر لحظه منه باری

Кони ошиқи мискини ҳам рӯзят ба кор ояд

کآن عاشق مسکین هم روزیت به کار آید