Чун сарангушти он нигорин дид

چون سرانگشت آن نگارین دید

Ақли ангушт хештан багазед

عقل انگشت خویشتن بگزید

Боди бӯяш ба бӯстон оварад

باد بویش به بوستان آورد

Ғунча бар хештан перҳан бадаред

غنچه بر خویشتن پیرهن بدرید

Ҳар шабӣ дар ҳавои лаъли лабаш

هر شبی در هوای لعل لبش

Моу чашму сиришки марворид

ما و چشم و سرشک مروارید

Ошиқони ҷони нисор ӯ карданд

عاشقان جان نثار او کردند

Зулфи ҳиндӯаши як ба як барчед

زلف هندوش یک به یک برچید

Олимӣ дар ғам лабаш марданд

عالمی در غم لبش مردند

Ҳеҷ каси таъми он шукр начишед

هیچ کس طعم آن شکر نچشید

Ҳар кас аз вай ҳикоятӣ карданд

هر کس از وی حکایتی کردند

Кас ба канаи камол ӯ нарасед

کس به کنه کمال او نرسید

Ҳар дилӣ каз каманд ишқ биҷуст

هر دلی کز کمند عشق بجَست

Тори зулфаш ба дом ишқ кашид

تار زلفش به دام عشق کشید

Ҳар ки дар қайд ишқ шуд маҳбӯс

هر که در قید عشق شد محبوس

То қиёмати зи банд ӯ нрҳид

تا قیامت ز بند او نرهید

Ҳамчуи ман фитнаи гашт бар рух ӯ

همچو من فتنه گشت بر رخ او

Ҳар ки он шева ва шамоил дид

هر که آن شیوه و شمایل دید

Ҷонаш аз дард руста шуд чу ҷалол

جانش از درد رسته شد چو جلال

Ҳар ки ин дардро ба ҷон бихаред

هر که این درد را به جان بخرید