Ҳар шабӣ бар хоки Кувайти ҷои созам то саҳар

هر شبی بر خاک کویت جای سازم تا سحر

Нтъи хоками зери паҳлу , остонами зери сар

نطع خاکم زیر پهلو ، آستانم زیر سر

Офтобӣу зи ту мо чун зарра расво ме шавем

آفتابی و ز تو ما چون ذرّه رسوا می شویم

Соя аз мо бар мадору пардаи моро мдр

سایه از ما بر مدار و پرده ما را مدر

Дӯш шамъам кард дилсӯзии гуҳ бар болини ман

دوش شمعم کرد دلسوزی گه بر بالین من

Истода ашк меборид то вақти саҳар

ایستاده اشک می بارید تا وقت سحر

Дӯстаст аз ҳар ду олами мақсаду мақсӯди мо

دوست است از هر دو عالم مقصد و مقصود ما

Ошиқонро ?дане ва уқбо наёяд дар назар

عاشقان را دنیی و عقبی نیاید در نظر

Кас намеояд ба чашмами кордми обӣ ба рӯй

کس نمی آید به چشمم کآردم آبی به روی

Ҷузи сиришки хештан ва он ҳам ба сад хӯни ҷигар

جز سرشک خویشتن و آن هم به صد خون جگر

эй ки доими дардмандонро маломат ме кунӣ

ای که دایم دردمندان را ملامت می کنی

Лутф кун моро ба худ бигзор ва аз мо дар гузар

لطف کن ما را به خود بگذار و از ما در گذر

Ту куҷо дар ваҳми ганҷӣ каз таҷаллии рахт

تو کجا در وهم گنجی کز تجلّی رخت

Тоири авҳомро як сар бисӯзад болу пар

طایر اوهام را یک سر بسوزد بال و پر

Чун ба бӯяти рӯзи ҳашар аз хок бархезад ҷалол

چون به بویت روز حشر از خاک برخیزد جلال

Масти савдоӣ ту бошад вази ду олам бе хабар

مست سودای تو باشد وز دو عالم بی‌خبر