Он котшии андари дил халқаст зи ёдаш

آن کآتشی اندر دل خلق است ز یادش

Аз дӯди дили халқи газандии мрсодш

از دود دل خلق گزندی مرسادش

з наҳор ! бар ғмздгонш магузоред

ز نهار! بر غمزدگانش مگذارید

Тарсам мтأлм шавад аз ғами дили шодаш

ترسم متألّم شود از غم دل شادش

Аз ғамзаи махмури ту зоҳид чу хабар ёфт

از غمزه مخمور تو زاهد چو خبر یافت

Дар майкада афтод надонам чаҳ фитодаш

در میکده افتاد ندانم چه فتادش

Зини пас дил ва боридани хунобаи ҳасрат

زین پس دل و باریدن خونابه حسرت

Каз банди сари зулфи ту кории нгшодш

کز بند سر زلف تو کاری نگشادش

Дарвеш сиррӣ дошт ки дар пои ту андохт

درویش سری داشت که در پای تو انداخت

Бечораи нисорӣ ба азин дасти надодаш

بیچاره نثاری بِه ازین دست ندادش

Ин як ду нафаси умр ки сармояи мо буд

این یک دو نفس عمر که سرمایه ما بود

Афсӯс ки бе рӯй ту додем ба бодаш

افسوس که بی روی تو دادیم به بادش

Он кас ки ба нокоми маро аз ту ҷудо кард

آن کس که به ناکام مرا از تو جدا کرد

ё раб ки худои коми ду гетии мдҳодш !

یا رب که خدا کام دو گیتی مَدهادش!

Ҳар кас ки сари зулфи парешон туро дид

هر کس که سر زلف پریشان ترا دید

Аз ҳолати ман фарқ ба мӯе наниҳодаш

از حالت من فرق به مویی ننهادش

Машну ки ҷалол аз ту ва аз ёди ту холии сет

مشنو که جلال از تو و از یاد تو خالی ست

Магузор зиёдаш ки нае даври зи ёдаш

مگذار زیادش که نه ای دور ز یادش