эй гулистон рӯй ту чун навбаҳори хуш

ای گلستان روی تو چون نوبهار خوش

Моро ба ёди оризи ту рӯзгори хуш

ما را به یاد عارض تو روزگار خوش

Гуфтӣ ки марҳамии бунаам бар ҷароҳатат

گفتی که مرهمی بنهم بر جراحتت

Доне ки хастаро набӯд интизори хуш

دانی که خسته را نبود انتظار خوش

Монандаи қабо шудаам баста то шудам

ماننده قبا شده ام بسته تا شدم

Дар банди онкии гирмти андари канори хуш

در بند آنکه گیرمت اندر کنار خوش

эй рафтаи теғи ишқи ту аз ҷони буруни равон

ای رفته تیغ عشق تو از جان برون روان

Вай карда тири меҳри ту дар дили гузори хуш

وی کرده تیر مهر تو در دل گذار خوش

Ҷон бар хати латиф ту кардам равони фидо

جان بر خطّ لطیف تو کردم روان فدا

Аз баҳри об сабза шавад дар баҳори хуш

از بهر آب سبزه شود در بهار خوش

Дилро бизан ба новаки ҳиҷрон ки худ марост

دل را بزن به ناوک هجران که خود مراست

Аз гулистон рӯй ту бо нӯки хори хуш

از گلستان روی تو با نوک خار خوش

Ҷон парвараст гирди маати хати лоҷувард

جان پرور است گِرد مهت خطّ لاجورد

Зон рӯ ки сабза бошад дар навбаҳори хуш

زان رو که سبزه باشد در نوبهار خوش

Чун ман ки дид ошиқи шайдо ки бошад ӯ

چون من که دید عاشق شیدا که باشد او

Бо дарди дӯсти ҳамдам ва бо ҷаври ёри хуш

با درد دوست همدم و با جور یار خوش

Бо дарди андарун ки наме ёбмши даво

با درد اندرون که نمی یابمش دوا

Аз сӯзи ишқ гиря кунам зорзори хуш

از سوز عشق گریه کنم زارزار خوش

Омад дили ҷалол ба пешати умедвор

آمد دل جلال به پیشت امیدوار

Дар сояи ҷамоли худ ӯро бидор хуш

در سایه جمال خود او را بدار خوش