Гули худрӯйу шамшоди қсби пӯш

گل خودروی و شمشاد قصب پوش

Дар омад шоду хандон аз дирами дӯш

در آمد شاد و خندان از درم دوش

Ниқоби машки бӯи бигушода аз моҳ

نقاب مشک بو بگشاده از ماه

Каманди анбарин афканда бар дӯш

کمند عنبرین افکنده بر دوش

зи банди парниёни озодаи сурӯш

ز بند پرنیان آزاده سَروش

Вале дарбанди ҳиндӯеи зираи пӯш

ولی دربند هندویی زره پوش

намедонам чаҳ дар гӯшаш ҳаме гуфт

نمی دانم چه در گوشش همی گفت

Ки ҳоҷиби барда будаш сари сӯии гӯш

که حاجب بُرده بودش سر سوی گوش

Чу ман лутф саропояш бидидам

چو من لطف سراپایش بدیدم

Дар афтодами зи пой ва рафтам аз ҳуш

در افتادم ز پای و رفتم از هوش

Маро чун дид бар хоки аўФтодаҳ

مرا چون دید بر خاک اوفتاده

Ба буии васл ӯ сармасту мадҳуш

به بوی وصل او سرمست و مدهوش

Ба сад лутфами з рӯй хок бар дошт

به صد لطفم ز روی خاک بر داشت

Кашид аз икдлии тангам дар оғӯш

کشید از یکدلی تنگم در آغوش

Чунон мустағриқ васлаш шудам ман

چنان مستغرق وصلش شدم من

Ки кардам дайну дунёро фаромӯш

که کردم دین و دنیا را فراموش

Маро гӯйанд чун дидӣ висолаш

مرا گویند چون دیدی وصالش

Ҷалол аз дасти ғами ман баъди мхрўш

جلال از دست غم من بعد مخروش

Вале чун гул бурун ояд зи ғунча

ولی چون گل برون آید ز غنچه

Куҷо булбул тавонад буд хомӯш

کجا بلبل تواند بود خاموش

Чу вақти гули з меманъат кунад шайх

چو وقت گل ز مَی منعت کند شیخ

з май бниўшу панди шайхи мниўш

ز می بنیوش و پند شیخ منیوش