Ин чаҳ шамъаст ки дар маҷлис мисатон барпост

این چه شمع است که در مجلس مستان برپاست

Вена чаҳ шӯраст ки аз бода прессатон бархест

وین چه شور است که از باده پرستان برخاست

Ин чаҳ нураст ки андеша дар ӯ ҳайрон аст

این چه نور است که اندیشه در او حیران است

Он на рӯйаст ки он оина лутф худост

آن نه روی است که آن آینه لطف خداست

Дай ба савдои ту дар боғ гузар ме кардам

دی به سودای تو در باغ گذر می کردم

Ростии сарв ба болой ту мемонад рост

راستی سرو به بالای تو می ماند راست

Ману парвона агар чанд дар оташ бошем

من و پروانه اگر چند در آتش باشیم

Кори парвона ки аз шамъ ҷудо нест ҷудост

کار پروانه که از شمع جدا نیست جداست

Гарчи аз зулфи туами шоми бало рӯй намӯд

گرچه از زلف توام شام بلا روی نمود

Ҳам зи ҳасанаши асари субҳ саодат пайдост

هم ز حسنش اثر صبح سعادت پیداست

Кӣ ба дасти ман дарвеш фитад хоки раҳат

کی به دست من درویش فتد خاک رهت

Зон ки як зарра аз он малики ду дунёаш баҳост

زان که یک ذرّه از آن ملک دو دنیاش بهاست

Баравад ҷони ҷалол аз тан ва ишқат наравад

برود جان جلال از تن و عشقت نرود

Тозаи он гулбуни ишқӣ ки чунин побарҷост

تازه آن گلبن عشقی که چنین پابرجاست