Сазад ки ранҷа кунӣ як замони қудуми шариф

سزد که رنجه کنی یک زمان قدوم شریف

Ба кунҷи кулбаи аҳзони мо диҳии ташриф

به کنج کلبه احزان ما دهی تشریف

Шабӣ ба хилватам аз тести орзӯ ки буд

شبی به خلوتم از تُست آرزو که بود

Лаби ту соқӣу рухсораи шамъу ғамзаи ҳариф

لب تو ساقی و رخساره شمع و غمزه حریف

Шарифи доштами он зулфро чу умри дароз

شریف داشتم آن زلف را چو عمر دراز

Вале чаҳ суд ки бар бод рафт умри шариф

ولی چه سود که بر باد رفت عمر شریف

Бигӯ ба ёри сабки рӯҳам эй насими сабо

بگو به یار سبک روحم ای نسیم صبا

Биё ки ҷони гарони ҷон ҳаме кунад тахфиф

بیا که جان گران جان همی کند تخفیف

зи ҷон буд ҳамаи хавфӣ кунун ки ҷонам рафт

ز جان بود همه خوفی کنون که جانم رفت

Маро чаҳ бими зи бим ва чаҳ хавф аз тхўиФ

مرا چه بیم ز بیم و چه خوف از تخویف

Агар дар оби ду чашмам вагар дар оташи дил

اگر در آب دو چشمم وگر در آتش دل

Хаёли ту ба ҳамаи ҳол мӯнисасту алиФ

خیال تو به همه حال مونس است و الیف

зи мо салоҳи мҷу эй салоҳи ҷӯ , ки ба ақл

ز ما صلاح مجو ای صلاح جو، که به عقل

На оқилии сет ки девонаро кунӣ таклиф

نه عاقلی ست که دیوانه را کنی تکلیف

Ба кӯй дӯст тавонад марои сабои бурдан

به کوی دوست تواند مرا صبا بردن

зи бас ки гаштаам аз ҳиҷри нотавону заъиф

ز بس که گشته ام از هجر ناتوان و ضعیف

Машав ба сахтӣ аз умеди ноумеди ҷалол

مشو به سختی از امّید ناامید جلال

Ва ана « лрؤФ »у болъбод « латиф »

و انّه «لرؤفً» و بِالعباد «لطیف»