эй зи даврии рахти ҷомаи сабрам шудаи чок

ای ز دوری رخت جامه صبرم شده چاک

Шахси ақлам шуда дар чанги ҳавои ту ҳалок

شخص عقلم شده در چنگ هوای تو هلاک

Дар ду олам агарам ҳеҷ набошад саҳл аст

در دو عالم اگرم هیچ نباشد سهل است

Чун ту ҳастӣ агарам ҳеҷ дигар нест чаҳ бок

چون تو هستی اگرم هیچ دگر نیست چه باک

Моҳи дигари з хиҷолат назанад харгаҳи ҳасан

ماه دیگر ز خجالت نزند خرگه حسن

Каз фурӯғи рухи ту хайма занад бар афлок

کز فروغ رخ تو خیمه زند بر افلاک

Даст аз домани ишқ ту надорам ҳаргиз

دست از دامن عشق تو ندارم هرگز

Вар занад дасти аҷали домани умрамро чок

ور زند دست اجل دامن عمرم را چاک

Тараб ва ишқ наомад зи ман ин ҳар ду бирафт

طرب و عشق نیامد ز من این هر دو برفت

Ки маро буд дилии хастау ҷонии ғамнок

که مرا بود دلی خسته و جانی غمناک

Бар маҳаки ғами ишқати ҳама дилҳо қалбанд

بر محک غم عشقت همه دلها قلبند

Зон ки як дил чу дили хеш наме байнами пок

زان که یک دل چو دل خویش نمی بینم پاک

Оҳ кандар дили шӯрида чаҳ ҳасрат монад

آه کاندر دل شوریده چه حسرت ماند

Гар баради орзӯӣ рӯй ту бо хеш ба хок

گر برد آرزوی روی تو با خویش به خاک

Чун зи хуршеди рахти чашми хирад ҳайрон монад

چون ز خورشید رخت چشم خرد حیران ماند

Кӣ тавонад ки кунад дидаи зи ҳиммати идрок

کی تواند که کند دیده ز همّت ادراک

Кард аз ғайри ту холии дили пурдарди ҷалол

کرد از غیر تو خالی دل پردرد جلال

Бар гузаргоҳи ту ҳошо ки бимонад хошок

بر گذرگاه تو حاشا که بماند خاشاک