Дар миёни мавҷи баҳрии бекарон афтода ам
در میان موج بحری بیکران افتادهام
Мавҷи баҳри бекаронро дар миён афтода ам
موج بحر بیکران را در میان افتادهام
Манзилами болой на чархаст ва ман бар сатҳи хок
منزلم بالای نُه چرخ است و من بر سطح خاک
Зон ҳамеи нолам ки аз на нардбон афтода ам
زان همینالم که از نُه نردبان افتادهام
Бо ҳамаи ранҷу балое дар миён бинишаста ам
با همه رنج و بلایی در میان بنشستهام
Вази ҳамаи кому Муродӣ бар карон афтода ам
وز همه کام و مرادی بر کران افتادهام
Тоири қудсам вале бо хокён бинишаста ам
طایر قدسم ولی با خاکیان بنشستهام
Гавҳарии покам вале дар хокдон афтода ам
گوهری پاکم ولی در خاکدان افتادهام
Чун замини суфлои ним аслами зи хок сифла нест
چون زمین سفلی نِیَم اصلم ز خاک سفله نیست
Гавҳарии алавии манам каз осмон афтода ам
گوهری علوی منم کز آسمان افتادهام
Аз заъифӣ дар намеёбам вуҷӯди хеш ро
از ضعیفی در نمییابم وجود خویش را
Балки аз ҳастӣ хеши андари гумон афтода ам
بلکه از هستی خویش اندر گمان افتادهام
Ҳаркиро ҷонии сет бо ҷононеи андари хилватии сет
هرکه را جانیست با جانانی اندر خلوتیست
Ин мазаллати байн ки ман бар остон афтода ам
این مذلّت بین که من بر آستان افتادهام
Аз мазаллати рӯзу шаб бо хоки роҳами ҳам ркиб
از مذلّت روز و شب با خاک راهم همرکیب
Гарчи бо гардун ба ҳиммати ҳам Аннан афтода ам
گرچه با گردون به همّت همعنان افتادهام
Халқи гўиндм ки дар ҳиҷрон чаҳ май нолии ҷалол !
خلق گویندم که در هجران چه مینالی جلال!
Булбулии мастам ки давр аз гулистон афтода ам
بلبلی مستم که دور از گلستان افتادهام