Ту офтоби баландӣ ва ман чунин пастам

تو آفتاب بلندی و من چنین پستم

Ба доманат чаҳ аҷаб гар намерасад дастам

به دامنت چه عجب گر نمی رسد دستم

Қадаҳ ба дасти ҳарифони бодаи паймои даҳ

قدح به دست حریفان باده پیما ده

Маро ба бода чаҳ ҳоҷат ки рӯзу шаби мастам

مرا به باده چه حاجت که روز و شب مستم

Даруни каъбаи дил дар шудам тавофи кунон

درون کعبه دل در شدم طواف کنان

Дарав ҳар ончӣ ба ҷузи дӯст буд бишикастам

درو هر آنچه به جز دوست بود بشکستم

Аз он замон ки ту бархестӣ зи маҷлиси инс

از آن زمان که تو برخاستی ز مجلس انس

Ба ҷусту ҷӯии ту як дами зи пои нншстм

به جست و جوی تو یک دم ز پای ننشستم

зи банди зулф ту накушод ҷузи парешоне

ز بند زلف تو نگشاد جز پریشانی

Маро ки аз ҳамаи олами дили андрўи бастам

مرا که از همه عالم دل اندرو بستم

Ман аз таҷаллии ҳасани ту гум шудам дар худ

من از تجلّی حُسن تو گم شدم در خود

Басони зарра ки бо офтоби пайвастам

بسان ذرّه که با آفتاب پیوستم

Ба ҳар ду пой муқайяд шудам ба доми бало

به هر دو پای مقیّد شدم به دام بلا

Агарчӣ буд гумонам ки аз балои рустам

اگرچه بود گمانم که از بلا رستم

На сабр монад ва на ҳуш ва на ақл монад ва на дайн

نه صبر ماند و نه هوش و نه عقل ماند و نه دین

Саодатии сет ки аз дасти душманони ҷустам

سعادتی ست که از دست دشمنان جَستم

Магӯ ҷалоли хирадманд ва оқиласт ки нест

مگو جلال خردمند و عاقل است که نیست

Агар ба ошиқу девона хуоне ам ҳастам

اگر به عاشق و دیوانه خوانی‌ام هستم