Дар раҳи каъбаи мақсӯду биёбони ҳарам

در ره کعبه مقصود و بیابان حرم

Ҳар ки аз сар накунад пои зиҳии сусти қадам

هر که از سر نکند پای زهی سست قدم

Зиндагӣ бо ?илам ва захм нахоҳад маҷрӯҳ

زندگی با الم و زخم نخواهد مجروح

Гар кашии айни каромат буду маҳзи карам

گر کشی عین کرامت بود و محض کرم

Набарди хоби марои ҳеҷ шаб аз дасти хаёл

نبرد خواب مرا هیچ شب از دست خیال

Дӯст дар пеши назар чун бунаами дида ба ҳам

دوست در پیش نظر چون بنهم دیده به هم

наменавиштам сифати шавқи ту бар лавҳи дарун

می نوشتم صفت شوق تو بر لوح درون

Оташӣ хост ки на лавҳ бимонад ва на қалам

آتشی خاست که نه لوح بماند و نه قلم

Ман ки бо дӯст нишастам ба муроди дили хеш

من که با دوست نشستم به مراد دل خویش

Агарам ҷумлаи ҷаҳон душман ҷонанд чаҳ ғам

اگرم جمله جهان دشمن جانند چه غم

Ҳайф бошад ки касе муҳаррами ин роз шавад

حیف باشد که کسی محرم این راز شود

Нест бо дарди ту дил дар ҳарами ҷони муҳаррам

نیست با درد تو دل در حرم جان محرم

Снмо рӯй бпушон зи назарҳо варна

صنما روی بپوشان ز نظرها ورنه

Бим онаст ки мардуми бпрстнди санам

بیم آنست که مردم بپرستند صنم

Ман ки дар хоки сари кӯии ту маскан дорам

من که در خاک سر کوی تو مسکن دارم

Фориғ аз гулшани фирдавсаму гулзори Ирам

فارغ از گلشن فردوسم و گلزار ارم

Ҳар ки бо дарди ту хуш гашт наҷуед дармон

هر که با درد تو خوش گشت نجوید درمان

Дил ки бо захми ту ху кард нахоҳад марҳам

دل که با زخم تو خو کرد نخواهد مرهم

Чун бубинами даҳани танги турои бим буд

چون ببینم دهن تنگ ترا بیم بود

Ки ба як оҳ кунам олами мавҷӯди адам

که به یک آه کنم عالم موجود عدم

Чашму дили лоиқ он нест ки ҷои ту буд

چشم و دل لایق آن نیست که جای تو بود

Тангноеи сети пар аз оташ ва ҷое пурнам

تنگنایی ست پر از آتش و جایی پُرنم

Даъвии ишқ ҳар он кас ки кунад ҳамчуи ҷалол

دعوی عشق هر آن کس که کند همچو جلال

Муддаӣ бошад агар ҳеҷ бинолад зи ?илам

مدّعی باشد اگر هیچ بنالد ز الم