Вақтаст ки дар бар рух ағёр бабандам

وقت است که در بر رخ اغیار ببندم

Вази ҷони камари бандагӣ ёр бабандам

وز جان کمر بندگی یار ببندم

Чун фитнаи он чашмаму ошуфтаи он зулф

چون فتنه آن چشمم و آشفته آن زلف

Дар майкада биншинам ва зуннор бабандам

در میکده بنشینم و زنّار ببندم

Гар кори шумори рехтани хӯни дили мост

گر کار شمار ریختن خون دل ماست

Ман худ камарӣ аз паии ин кор бабандам

من خود کمری از پی این کار ببندم

эй бод ! ғубори сари кӯяш ба ман овар

ای باد! غبار سر کویش به من آور

То марҳами ин сина аФгор бабандам

تا مرهم این سینه افگار ببندم

Аз пои дароварди марои зулф ту бигзор

از پای درآورد مرا زلف تو بگذار

То дасти чунон саркаш айёр бабандам

تا دست چنان سرکش عیّار ببندم

Аз дасти хаёли ту аҷабгар ба ҳамаи умр

از دست خیال تو عجب گر به همه عمر

Як шаб дар ин дида бедор бабандам

یک شب در این دیده بیدار ببندم

Бар чини сари зулфи тугар даст биёбам

بر چین سر زلف تو گر دست بیابم

Аз ҳалқа ӯ машк ба харвор бабандам

از حلقه او مشک به خروار ببندم

Бигзор ки ҳалқи дили шӯридаи худ ро

بگذار که حلق دل شوریده خود را

Дар ҳалқаи он зулф нигунсор бабандам

در حلقه آن زلف نگونسار ببندم

Рӯзии мижа бар ҳам назанам кошк наёяд

روزی مژه بر هم نزنم کاشک نیاید

Ин рахна на силии сет ки ночор бабандам

این رخنه نه سیلی ست که ناچار ببندم

Ҷузи ҳасрати дидори ту бо худ набарам ҳеҷ

جز حسرت دیدار تو با خود نبرم هیچ

Он рӯз ки бар азми адам бор бабандам

آن روز که بر عزم عدم بار ببندم

эй қосиди маҳбӯб ! бидиҳ нома ки ҳар дам

ای قاصد محبوب! بده نامه که هر دم

Бигушоем ва бар дида хўнбор бабандам

بگشایم و بر دیده خونبار ببندم

Тории сети танами ҷон чу кунад азми ҷудоӣ

تاری ست تنم جان چو کند عزم جدایی

Ман ҳар нафас ӯро ба ҳамин тор бабандам

من هر نفس او را به همین تار ببندم

Гӯйанд ҷалол ! аз дгарони дидаи фурӯи дуз

گویند جلال! از دگران دیده فرو دوز

Кӯи ёр ки ман дидаи з ағёр бабандам

کو یار که من دیده ز اغیار ببندم