Дар ҳиҷри ту зини гӯна ки бесабру сукӯнам

در هجر تو زین گونه که بی صبر و سکونم

Доданд ҳамаи халқи гувоҳӣ ба ҷунунам

دادند همه خلق گواهی به جنونم

Ёрони зи ман дил шудаи пурсанад ки чунӣ ?

یاران ز من دل شده پرسند که چونی؟

Ман бихўдм аз худ хабарам нест ки чунам

من بیخودم از خود خبرم نیست که چونم

Хоҳам ки ба чанг оварам он зулфи нигунсор

خواهم که به چنگ آورم آن زلف نگونسار

Инаст ки ёрии надиҳади бахти нигунам

اینست که یاری ندهد بخت نگونم

Бар ман гузарӣ кун ки ба дидори ҷамолат

بر من گذری کن که به دیدار جمالت

зи андоза бурунаст таманнои дарунам

ز اندازه برون است تمنّای درونم

Нохӯрдаи яке ҷуръаи з сарчашма навишт

ناخورده یکی جرعه ز سرچشمه نوشَت

Чашми ту чаро гашти чунин ташна ба хӯнам

چشم تو چرا گشت چنین تشنه به خونم

Дили дршкни зулфи парешони ту бастам

دل درشکن زلف پریشان تو بستم

Зеро на қарораст азин пас на сукӯнам

زیرا نه قرار است ازین پس نه سکونم

Ҳар зулм ки битавонад ва ҳар ҷавр ки бошад

هر ظلم که بتواند و هر جور که باشد

Бо ман кунад айём ки девори забунам

با من کند ایّام که دیوار زبونم

Парвонаи рухсор чу шамъи ту ҷалол аст

پروانه رخسار چو شمع تو جلال است

Чун сӯхтӣ аз чашми миндоз кунунам

چون سوختی از چشم مینداز کنونم