Саҳар чун ғунча бигушоед гиребон

سحر چون غنچه بگشاید گریبان

Биё бишинав хурӯши андалебон

بیا بشنو خروش عندلیبان

Хурӯши булбулони теғ дар чанг

خروش بلبلان تیغ در چنگ

Чунон каз минбари овози хатибон

چنان کز منبر آواز خطیبان

Барояд сарви хуш чун гули даройад

برآید سرو خوش چون گل درآید

Хушаст озодагонро бо ғарибон

خوش است آزادگان را با غریبان

Чаҳ хуш бошад ки биншинанд дар боғ

چه خوش باشد که بنشینند در باغ

Ба пои гули ҳабибон бо ҳабибон

به پای گل حبیبان با حبیبان

Ман аз дониши нФўрми вази адаби давр

من از دانش نفورم وز ادب دور

Куҷо судам кунад панди адӣбон

کجا سودم کند پند ادیبان

Қадаҳ дар даври мо бар хок резанд

قدح در دور ما بر خاک ریزند

Насиби мо фидоӣ бе насибон

نصیب ما فدای بی نصیبان

Марои дардӣ ки дорам аз ту дар дил

مرا دردی که دارم از تو در دل

Дареғ ояд ки гӯям бо табибон

دریغ آید که گویم با طبیبان

Ҷалоли он каз ҳабибаш ногузир аст

جلال آن کز حبیبش ناگزیر است

Бибояд бурданаши ҷаври рақибон

بباید بردنش جور رقیبان