намекунӣ нафасии сӯии ман ба лутфи нигоҳ

نمی کنی نفسی سوی من به لطف نگاه

Магари зи нолаи шабҳои ман нае огоҳ

مگر ز ناله شبهای من نه ای آگاه

Куҷо ба домани васли ту дастрас ёбам

کجا به دامن وصل تو دسترس یابم

Ки пояи ту баландасту дасти ман кӯтоҳ

که پایه تو بلند است و دست من کوتاه

Мапуаш рӯй ки дар кӯии ту дилами гуми гашт

مپوش روی که در کوی تو دلم گم گشت

Ба нур рӯй ту бошад ки боз ёбам роҳ

به نور روی تو باشد که باز یابم راه

Ба базми хастаи дилони остини з рӯ баргир

به بزم خسته دلان آستین ز رو برگیر

Ки равшании надиҳад чун гирифта бошад моҳ

که روشنی ندهد چون گرفته باشد ماه

зи умри хеши марои як нафас ба сар наравад

ز عمر خویش مرا یک نفس به سر نرود

Ки зулф ту накунад оламам ба чашми сиёҳ

که زلف تو نکند عالمم به چشم سیاه

Чаро ба чоҳи балои аўФтодм аз зулфат

چرا به چاه بلا اوفتادم از زلفت

Чу бо каманди тавон омадани бурун аз чоҳ

چو با کمند توان آمدن برون از چاه

Чунин ки бар раги ҷон захм мезанад ишқат

چنین که بر رگ جان زخم می زند عشقت

зи пардаи нолаи зорам бурун фитад ногоҳ

ز پرده ناله زارم برون فتد ناگاه

Ҳазор дил ба яке мӯӣ чун нигаҳ дорад

هزار دل به یکی موی چون نگه دارد

Ба ҳеҷ рӯй чу зулфат дилӣ надошт нигоҳ

به هیچ روی چو زلفت دلی نداشت نگاه

Ба ҳафт каллаи афлок дар занами оташ

به هفت کلّه افلاک در زنم آتش

Агар ба дарди ту аз сӯз дил барорам оҳ

اگر به درد تو از سوز دل برآرم آه

Чу меҳр рӯй ту бо хештан ба хок барам

چو مهر روی تو با خویشتن به خاک برم

Бибинӣ аз срхокми дамидаи меҳри гиёҳ

ببینی از سرخاکم دمیده مهر گیاه

Ҷалолро ту агар хуоне ва агар ронӣ

جلال را تو اگر خوانی و اگر رانی

Ба сахт ва суст нахоҳад шудан азин даргоҳ

به سخت و سست نخواهد شدن ازین درگاه