Оҳӣ ки ман хаста барорам зи ҷигаргоҳ

آهی که من خسته برآرم ز جگرگاه

На парда афлок бисӯзам ба саҳаргоҳ

نُه پرده افلاک بسوزم به سحرگاه

Аз ишқи нтрсидму бунёди маро буд

از عشق نترسیدم و بنیاد مرا بود

Уфтад ба хатар ҳар ки натарсад зи хатаргоҳ

افتد به خطر هر که نترسد ز خطرگاه

Бар садри салотин чу ба маснад биншинанд

بر صدر سلاطین چو به مسند بنشینند

Шартаст ки дарвеш наронанд зи даргоҳ

شرط است که درویش نرانند ز درگاه

Гар турраи ънбршкн аз ҳам бигушое

گر طرّه عنبرشکن از هم بگشایی

Пинҳон кунад андоми туро то ба камаргоҳ

پنهان کند اندام ترا تا به کمرگاه

Сарвӣ ки наёбанд турои ҷуз ба хиромаш

سروی که نیابند ترا جز به خرامش

Моҳӣ ки набенанд турои ҷуз ба гузаргоҳ

ماهی که نبینند ترا جز به گذرگاه

Бар чарх тафохур кунам он дам ки даройӣ

بر چرخ تفاخر کنم آن دم که درآیی

Монандаи хуршеди маро аз дар харгоҳ

ماننده خورشید مرا از در خرگاه

Он ғамзаи хӯни рез ки мастасту сияҳи дил

آن غمزه خون ریز که مست است و سیه دل

ӯро з чаҳ рӯи равза хулдаст назаргоҳ

او را ز چه رو روضه خلد است نظرگاه

Ҳам лутфи хаёлат ки қадами ранҷаи намояд

هم لطف خیالت که قدم رنجه نماید

Воид бар болини ман хаста ба ҳаргоҳ

وآید بر بالین من خسته به هرگاه

Аз чашми ҷалол ар бчкди хӯн , аҷабӣ нест

از چشم جلال ار بچکد خون، عجبی نیست

Ночор равад хӯн чу буд риши ҷигаргоҳ

ناچار رود خون چو بود ریش جگرگاه