Он чаҳ шамъаст ки аз чеҳра барафрӯхта аст

آن چه شمع است که از چهره برافروخته است

Ки чу парвонаи дили сӯхтагон сӯхта аст

که چو پروانه دل سوختگان سوخته است

Даҳани дӯст ки танагии зи ваии омухти дилам

دهن دوست که تنگی ز وی آموخت دلم

Дирафшонеи магар аз чашм ман омӯхта аст

دُرفشانی مگر از چشم من آموخته است

Оташӣ аз дил ӯ дар дил ман ме уфтад

آتشی از دل او در دل من می افتد

Ки дилаши оҳан ва сангасту дилам сӯхта аст

که دلش آهن و سنگ است و دلم سوخته است

Длброи турраи дузди ту чаҳ пурдили дуздии сет

دلبرا طرّه دزد تو چه پُردل دزدی ست

Кони ҳамаи дил ба яке шаб ба ҳам андӯхта аст

کآن همه دل به یکی شب به هم اندوخته است

Дили сияҳ пӯш шуд аз зулфи ту чун ҷо бинмоанд

دل سیه پوش شد از زلف تو چون جا بنماند

Ҷомаи мотам ҷонаст ки бар дӯхта аст

جامه ماتم جان است که بر دوخته است

Ман зи девонагии боди сабо дар аҷабам

من ز دیوانگی باد صبا در عجبم

Ки ба як ҷон ки ситади буии ту бФрўхтаҳ аст

که به یک جان که ستد بوی تو بفروخته است

Гўиёи ҳам асарӣ ҳаст з ҳастӣ ҷалол

گوییا هم اثری هست ز هستی جلال

Варна ин оташи сӯзони з чаҳ афрӯхта аст

ورنه این آتش سوزان ز چه افروخته است