Ҷоно ! ту сӯзу дарди дили мо надида Эй
جانا! تو سوز و درد دل ما ندیدهای
Аз мо савол кун ки ту инҳо надида Эй
از ما سؤال کن که تو اینها ندیدهای
Барҳоиҳои гарму дами сард мо маханд
بر های های گرم و دم سرد ما مخند
Тифлӣу гарму сарди ҷаҳонро надида Эй
طفلی و گرم و سرد جهان را ندیدهای
Аз сари ишқ бехабарӣ , айб мо макун
از سرّ عشق بیخبری، عیب ما مکن
Мо ғарқа гаштаем ва ту дарёи надида Эй
ما غرقه گشتهایم و تو دریا ندیدهای
Роҳии сети роҳи ишқ ва ту он раҳ нарафта Эй
راهیست راه عشق و تو آن ره نرفتهای
Мулкии сети малики мо ки ту онҷои надида Эй
ملکیست ملک ما که تو آنجا ندیدهای
эй сусти аҳди сахти дил ! аз ман бипурс ҳол
ای سستعهدِ سختدل! از من بپرس حال
Ту сахту сусти бештар аз мо надида Эй
تو سخت و سست بیشتر از ما ندیدهای
Гирам ки ҳол бо ту бигӯям туро чаҳ ғам
گیرم که حال با تو بگویم ترا چه غم
Ту дард дил шунидае , аммо надида Эй
تو درد دل شنیدهای، امّا ندیدهای
эй он ки васфи сарв сеӣ мекунӣ ҳама
ای آن که وصف سرو سهی میکنی همه
Маълум шуд ки он қаду болои надида Эй
معلوم شد که آن قد و بالا ندیدهای
Маъзӯрӣ ар маломати Вомиқ ҳаме кунӣ
معذوری ار ملامت وامق همی کنی
Зеро ки ҳасани чеҳраи узрои надида Эй
زیرا که حُسن چهرهٔ عذرا ندیدهای
Гар ҷон ба пой дӯст фишонам аҷаби мадор
گر جان به پای دوست فشانم عجب مدار
Ту , ҷон фишон мардуми шайдои надида Эй
تو ، جانفشانِ مردمِ شیدا ندیدهای
Бедории ҷалол чаҳ доне ки дар фироқ
بیداری جلال چه دانی که در فراق
Рӯзии дарозии шаби ялдои надида Эй
روزی درازی شب یلدا ندیدهای