Ман сӯратӣ чунин нишнидам ба дилбарӣ

من صورتی چنین نشنیدم به دلبری

ё раб чаҳ гӯямат ки чаҳ покизаи манзарӣ

یا رب چه گویمت که چه پاکیزه منظری

Сояи зи мо дареғи мадор , эй ки ме кунад

سایه ز ما دریغ مدار، ای که می کند

Дар боғи ҳасани қади баландати санавбарӣ

در باغ حسن قدّ بلندت صنوبری

Қади туро чу сарв чаман дид саҷда кард

قدّ ترا چو سرو چمن دید سجده کرد

Гуфтои зи ман ба як сару гардани фузун тарӣ

گفتا ز من به یک سر و گردن فزون تری

Ҳамсояи туам ки ту осори раҳматӣ

همسایه توام که تو آثار رحمتی

Дар сояи туам ки ту хуршеди анварӣ

در سایه توام که تو خورشید انوری

Маърӯф гашта наргиси шӯхат ба дилбарӣ

معروف گشته نرگس شوخت به دلبری

Машҳур гашта ғамзаи мастат ба соҳирӣ

مشهور گشته غمزه مستت به ساحری

Халқӣ ба раҳгузор ту оварда ҷон ба лаб

خلقی به رهگذار تو آورده جان به لب

Зинҳор аз он замон , ки биёе ва бигузарӣ

زنهار از آن زمان، که بیایی و بگذری

Зевар мабанд бар руху рухсорае чу моҳ

زیور مبند بر رخ و رخساره ای چو ماه

эй офтоби ҳасан ! чаҳ муҳтоҷи зеварӣ

ای آفتاب حسن! چه محتاج زیوری

Чун сабр ва ҳуш рафт баравад , кӯи дилати ҷалол

چون صبر و هوش رفت برود، کو دلت جلال

Бода Эй бирехт пок ва ту дар банди соғарӣ

باده ای بریخت پاک و تو در بند ساغری