Чун парешон мекунад он зулфи ънбрбиз ро

چون پریشان می‌کند آن زلف عنبربیز را

Дар ҷаҳон май афканди ошӯбу растохез ро

در جهان می‌افکند آشوب و رستاخیز را

Гар зи пеши чеҳраи зебои барандозади ниқоб

گر ز پیش چهره زیبا براندازد نقاب

Тарсами ошӯби Рахш бар ҳам занад табриз ро

ترسم آشوب رخش بر هم زند تبریز را

Вар кунад бозуии худ ранҷа ба хӯн чун манӣ

ور کند بازوی خود رنجه به خون چون منی

Ман нуҳуми гардан ба тоъати захми теғи тез ро

من نهم گردن به طاعت زخم تیغ تیز را

Пеш аз он каз гиряи ҷонам бар лаб ояд гӯ бикун

پیش از آن کز گریه جانم بر لب آید گو بکن

Гар давое мекунад ин ашки хӯномез ро

گر دوایی می کند این اشک خون آمیز را

Чун ба дастам нест аз пайванд ӯ сарришта Эй

چون به دستم نیست از پیوند او سررشته ای

намекунам бо зулф ӯ пайванди дасти овез ро

می کنم با زلف او پیوند دست آویز را

Як киришма гӯ бикун бо ҷони муштоқони худ

یک کرشمه گو بکن با جان مشتاقان خود

То набинад аз ду чашми ошиқони хўнриз ро

تا نبیند از دو چشم عاشقان خونریز را

Бод бигузашту зи буии дӯсти ҷонам тоза кард

باد بگذشت و ز بوی دوست جانم تازه کرد

Худ ки гирданд Аннани он боди ънбрбиз ро

خود که گرداند عنان آن باد عنبربیز را

Бар дар ширин чу Фарҳодаши гадоӣ хуштар аст

بر در شیرین چو فرهادش گدایی خوشتر است

Аз сарири подшоҳии хусрави парвиз ро

از سریر پادشاهی خسرو پرویز را

То бибинӣ шӯри мадҳушони Фрўхўон эй ҷалол !

تا ببینی شور مدهوشان فروخوان ای جلال!

Дар самоъи ошиқони ин шеъри шӯрангез ро

در سماع عاشقان این شعر شورانگیز را