Умрами ҳама дар орзӯӣ рӯй ту бигузашт

عمرم همه در آرزوی روی تو بگذشت

Ва ошуфтагии ҳоли ман аз мӯӣ ту бигузашт

و آشفتگی حال من از موی تو بگذشت

Афсӯс бар он нест ки бигузашт марои умр

افسوس بر آن نیست که بگذشت مرا عمر

Афсӯс бар онаст ки бе рӯй ту бигузашт

افسوس بر آن است که بی روی تو بگذشت

Хӯн шуд дилам аз ҳасрат ва аз дидаи бполўд

خون شد دلم از حسرت و از دیده بپالود

Чун дар дили ман ғамзаи ҷодӯӣ ту бигузашт

چون در دل من غمزه جادوی تو بگذشت

Дар ҳасрати хоки сари кӯй ту шудам хок

در حسرت خاک سر کوی تو شدم خاک

Бодои хунаки он бод ки дар кӯй ту бигузашт

بادا خنک آن باد که در کوی تو بگذشت

Чун моҳи нӯши халқ ба ангушти намоянд

چون ماه نُوَش خلق به انگشت نمایند

Онро ки хами пушти зи абрӯӣ ту бигузашт

آن را که خم پشت ز ابروی تو بگذشت

Дар рафтани хоки раҳ ва бӯсидани поят

در رُفتن خاک ره و بوسیدن پایت

Боди саҳар аз ҳалқаи гесуӣ ту бигузашт

باد سحر از حلقه گیسوی تو بگذشت

Дар чашм ҷалоласт ҷаҳони тирау дилгир

در چشم جلال است جهان تیره و دلگیر

То дар назараши турраи ҳиндӯӣ ту бигузашт

تا در نظرش طرّه هندوی تو بگذشت