Дасти мо кӣ расад ба болоят

دست ما کی رسد به بالایت

Хез то сар наҳем бар поят

خیز تا سر نهیم بر پایت

Баъди азин то ки зиндагӣ бошад

بعد ازین تا که زندگی باشد

Сари моу остони савдоят

سر ما و آستان سودایت

Вар наёбем коми дил аз ту

ور نیابیم کام دل از تو

Ҷон бибозем дар таманноят

جان ببازیم در تمنّایت

Ваа ки рӯзам чаҳ тира ме дорад

وه که روزم چه تیره می دارد

Анбарин зулфи ёсумани сайт

عنبرین زلف یاسمن سایت

Дар ҳамаи боғу бӯстони гаштам

در همه باغ و بوستان گشتم

Нест сарвӣ ба қаду болоят

نیست سروی به قدّ و بالایت

Ваа ки хуршедро хаҷал карда сет

وه که خورشید را خجل کرده ست

Нури рухсори олами ороят

نور رخسار عالم آرایت

эй басои дил ки дода сет ба бод

ای بسا دل که داده ست به باد

Он сари зулфи боди паймоят

آن سر زلف باد پیمایت

Ваии басои ҷон ки омадаи сет бар лаб

وی بسا جان که آمده ست بر لب

Дар ҳавои лаби шкрхоит

در هوای لب شکرخایت

Шабу рӯзами асир ғам доранд

شب و روزم اسیر غم دارند

Зулфи раъно ва рӯй зебоят

زلف رعنا و روی زیبایت

Ғамзаи ?ут тир мезанад дар чашм

غمزه ات تیر می زند در چشم

Дидаи мустағриқи тамошоят

دیده مستغرق تماشایت

Мардумӣ кун биёба назд ҷалол

مردمی کن بیابه نزد جلال

То кунад дар ду чашми худ ҷоят

تا کند در دو چشم خود جایت