Чаҳ фитнае сет ки ногоҳ дар ҷаҳон афтод

چه فتنه ای ست که ناگاه در جهان افتاد

Чаҳ оташии сет ки андари ниҳод ҷон афтод

چه آتشی ست که اندر نهاد جان افتاد

Дил аз миёни ғамат бар канор буд валек

دل از میان غمت بر کنار بود ولیک

Ба орзӯии канори ту дар миён афтод

به آرزوی کنار تو در میان افتاد

Гул аз хиҷолати рухсори ту баромади сурх

گل از خجالت رخسار تو برآمد سرخ

Чу акс рӯй ту бар рӯй гулистон афтод

چو عکس روی تو بر روی گلستان افتاد

Шуданд олимии андари ҳавоати саргардон

شدند عالمی اندر هوات سرگردان

Чу пуртӯии зи ҷамоли ту бар ҷаҳон афтод

چو پرتوی ز جمال تو بر جهان افتاد

Дар он замон ки ҳамеи рехти хӯни дил кӣ буд

در آن زمان که همی ریخت خون دل کی بود

Ки чашми масти ту бо ҳол ошиқон афтод

که چشم مست تو با حال عاشقان افتاد

Ба гирди доми ғамат бар умеди донаи васл

به گرد دام غمت بر امید دانه وصل

Басии бгшти дилами оқибат дар он афтод

بسی بگشت دلم عاقبت در آن افتاد

Ҷалол дар азал аз бастагони зулфат буд

جلال در ازل از بستگان زلفت بود

Гумон мабар ки ба доми ту ин замон афтод

گمان مبر که به دام تو این زمان افتاد