Аз он сунбул ки бар гулнор дорад

از آن سنبل که بر گلنار دارد

Гули табъи марои пар хор дорад

گل طبع مرا پر خار دارد

Надорад гўиё қатъан сари мо

ندارد گوییا قطعاً سَرِ ما

Сари зулфаш ки сар бисёр дорад

سر زلفش که سر بسیار دارد

Хати сабзаш ба гирди лаб чу тӯтии сет

خط سبزش به گرد لب چو طوطی ست

Ки шукри пора дар минқор дорад

که شکر پاره در منقار دارد

Ту хуршедӣу ҷонами зарраи осо

تو خورشیدی و جانم ذرّه آسا

Ҳавои ишқат эй дилдор дорад

هوای عشقت ای دلدار دارد

Хато бошад ки зулфаш машк хонанд

خطا باشد که زلفش مشک خوانند

Чу дар ҳар чини ду сад тотор дорад

چو در هر چین دو صد تاتار دارد

Нагӯям машк тотораст зулфат

نگویم مشک تاتار است زلفت

Ки сад тотор дар як тор дорад

که صد تاتار در یک تار دارد

Збоди чини симин , шохи сарват

زباد چین سیمین ، شاخ سروت

Саросари сунбулу гул бор дорад

سراسر سنبل و گل بار دارد

Манам булбул чаро он зоғи зулфат

منم بلبل چرا آن زاغ زلفت

Нишемани гоҳ дар гулзор дорад

نشیمن گاه در گلزار دارد

Ҷалол аз бор ҳиҷрон барнагардад

جلال از بار هجران برنگردد

Ки бо рӯзи висолаш кор дорад

که با روز وصالش کار دارد