Зулфӣ ки чу дӯдаст бар оташи ватан ӯ ро

زلفی که چو دود است بر آتش وطن او را

Мушкил набӯд дар дилами оташ задан ӯ ро

مشکل نبود در دلم آتش زدن او را

Шамъӣ ки ду олам ба яке шуъла бисӯзад

شمعی که دو عالم به یکی شعله بسوزد

Кӣ ғам буд аз сӯхтан сад чу ман ӯ ро

کی غم بود از سوختن صد چو من او را

Гар булбули шӯрида хабар ёбад аз он гул

گر بلبل شوریده خبر یابد از آن گل

Дигар натавон ёфтан андари чаман ӯ ро

دیگر نتوان یافتن اندر چمن او را

Вар ғунча кунад даъвӣ танагӣ бинмоанд

ور غنچه کند دعوی تنگی بِنَماند

Пеши даҳани дӯсти маҷоли сухан ӯ ро

پیش دهن دوست مجال سخن او را

То кӣ дили моро шаканд зулфи сиёҳаш

تا کی دل ما را شکند زلف سیاهش

эй боди сабо май рӯу сар май шикан ӯ ро

ای باد صبا می رو و سر می شکن او را

Дарии сети гиронмоя ки дар ҳеҷ нагунҷад

درّی ست گرانمایه که در هیچ نگنجد

Гар зон ки нагунҷад сухани андари даҳан ӯ ро

گر زان که نگنجد سخن اندر دهن او را

Лаъли ту шукр дод ба харвор ба ҳар кас

لعل تو شکر داد به خروار به هر کس

Ораст магар , додани шукр ба ман ӯ ро

عار است مگر، دادن شکر به من او را

Рухсори ту шамъии сет ки чун шуълаи برارد

رخسار تو شمعی ست که چون شعله برآرد

Парвона буд шамъи зумурради лаган ӯ ро

پروانه بود شمع زمرّد لگن او را

Кӣ ҷони ҷалол аз кафи меҳнат ба даройад

کی جان جلال از کف محنت به درآید

То зулфи парешон ту бошад ватан ӯ ро

تا زلف پریشان تو باشد وطن او را