Шаб чу ба сар рафту офтоби баромад

شب چو به سر رفت و آفتاب برآمد

Бахт сросимаҳам зи хоби баромад

بخت سرآسیمه ام ز خواب برآمد

Ма чу ниҳон шуд даромад аз дар ман дӯст

مه چو نهان شد درآمد از در من دوست

Моҳ фурӯ рафту офтоби баромад

ماه فرو رفت و آفتاب برآمد

Турраи ънбршкн ба даст сабо дод

طرّه عنبرشکن به دست صبا داد

Ҷумлаи ҷаҳони буии машки ноби баромад

جمله جهان بوی مشک ناب برآمد

Боди сабо дар рабӯди сунбулаш аз гул

باد صبا در ربود سنبلش از گل

Партави хуршед аз саҳоби баромад

پرتو خورشید از سحاب برآمد

Гул нишнидам ки аз бунафшаи ттқи баст

گل نشنیدم که از بنفشه تتق بست

Моҳ надидам ки бо ниқоби баромад

ماه ندیدم که با نقاب برآمد

Мардуми чашмами зи бас ки ашк баборед

مردم چشمم ز بس که اشک ببارید

Аз мижаам хӯн ба ҷои оби баромад

از مژه ام خون به جای آب برآمد

Ғамза барошуфт чун лабаши бгзидм

غمزه برآشفت چون لبش بگزیدم

Фитнаи нигар , боз каз шароби баромад

فتنه نگر، باز کز شراب برآمد

Умр чу мешуд маро ба даст дилаш дод

عمر چو می شد مرا به دست دلش داد

Пой ба сангаши зи баси шитоби баромад

پای به سنگش ز بس شتاب برآمد