Аҳд мо машкан ва бар боди мадаи хокӣ чанд

عهد ما مشکن و بر باد مده خاکی چند

Оташӣ дар зада ингор ба хошокӣ чанд

آتشی در زده انگار به خاشاکی چند

Мо чу ғунчаи ҳамаи дили танг ва ту чун боди сабо

ما چو غنچه همه دل تنگ و تو چون باد صبا

Шодмон май гузарӣ бар сари ғамнокӣ чанд

شادمان می گذری بر سر غمناکی چند

Бикашӣ аз сухани талх ва ба дам зинда кунӣ

بکشی از سخن تلخ و به دَم زنده کنی

Дарҳами омехтае заҳрӣу тирёкӣ чанд

درهم آمیخته ای زهری و تریاکی چند

Аз вуҷӯди ман ва аз ишқи ҷузи ин беш намонад

از وجود من و از عشق جز این بیش نماند

Оташӣ чанд дар омехта бо хокӣ чанд

آتشی چند در آمیخته با خاکی چند

Шҳсўоро ! бигузар бар сафи мо сидкнон

شهسوارا! بگذر بر صف ما صیدکنان

То сиррӣ чанд бабандем ба фитрокӣ чанд

تا سری چند ببندیم به فتراکی چند

эй сабо ! бӯе аз он ғунчаи хандон ба ман ор

ای صبا! بویی از آن غنچه خندان به من آر

То ба пероҳани ҷон дар фиканам чокӣ чанд

تا به پیراهن جان در فکنم چاکی چند

Чаҳ ғам аз таъни ҳасудон ки мукаддар накунад

چه غم از طعن حسودان که مکدّر نکند

Назари поки марои таънаи нопокӣ чанд

نظر پاک مرا طعنه ناپاکی چند

Бас кун эй хоҷа ки мо бок надорем зи ҷон

بس کن ای خواجه که ما باک نداریم ز جان

Чндгўиии сухани ҷон бар бе бокӣ чанд

چندگویی سخن جان بر بی باکی چند

Ишқу танҳоӣу ғам чанд буд сабри ҷалол

عشق و تنهایی و غم چند بود صبر جلال

Чаҳ буд зӯри забунӣ бар чолокӣ чанд

چه بود زور زبونی بر چالاکی چند