Ҳар шаб май ашки хештан нӯш кунам

هر شب مَی اشک خویشتن نوش کنم

Чун миҷмар аз оташи ҷигар ҷӯш кунам

چون مجمر از آتش جگر جوش کنم

Бо хомшии андар сухан оем , лекин

با خامُشی اندر سخن آیم، لیکن

Бо танҳои даст дар оғӯш кунам

با تنهایی دست در آغوش کنم