Кас мисли ҳасани матлаъи хатат надида аст

کس مثل حسن مطلع خطّت ندیده است

Кин матлаъ аз муҷарради ҳасан офарӣда аст

کاین مطلع از مجرّد حسن آفریده است

Олам фурӯзӣ рухи ту то бидид субҳ

عالم فروزی رخ تو تا بدید صبح

Бар худ зи рашк рӯй ту ҷома дарида аст

بر خود ز رشک روی تو جامه دریده است

Абрӯати ҳоҷибии сет ки болини нотавон

ابروت حاجبی ست که بالین ناتوان

Пайваста дар млозмтши қад хамида аст

پیوسته در ملازمتش قد خمیده است

Беваҷҳ нест саркашии зулфи ту бад-ӣн

بی وجه نیست سرکشی زلف تو بدین

Сари сӯии офтоб чаҳ дар хур кашида аст

سر سوی آفتاب چه در خور کشیده است

Ишқати азизи мости гарм хӯн хӯрд бҳл

عشقت عزیز ماست گرم خون خورد بهل

Ковро дилам ба хӯни ҷигар парварида аст

کاو را دلم به خون جگر پروریده است

Аксии магари зи оризи ту бар замин фитод

عکسی مگر ز عارض تو بر زمین فتاد

Котши чунин зи хирмани гул бар дамида аст

کآتش چنین ز خرمن گل بر دمیده است

Онро ки бод аз сари зулфаши хабари барад

آن را که باد از سر زلفش خبر برد

Зон бӯ ки бо худ оварад аз худ ба дар барад

زان بو که با خود آورد از خود به در برد

Чун танг набӯд ин дил шӯридаам ки ӯ

چون تنگ نبود این دل شوریده ام که او

Пайваста бо хаёли даҳонат ба сари барад

پیوسته با خیال دهانت به سر برد

Хати туро ки зулф кунад тарбият ба ҳасан

خطّ تو را که زلف کند تربیت به حُسن

Ночори ҳамчуи зулфи ту сар бар қамари барад

ناچار همچو زلف تو سر بر قمر برد

Дар зери ашк ғарқа шавад риштаи гуҳар

در زیر اشک غرقه شود رشته گهر

Гар бод аз ҳадиси ту ӯро хабари барад

گر باد از حدیث تو او را خبر برد

Ишқати з дар даромаду гуфто ба ақли гӯ

عشقت ز در درآمد و گفتا به عقل گو

То рахт аз ин сарой ба ҷой дигар барад

تا رخت از این سرای به جای دگر برد

Бар чашму равиш боз занад ҳар ки пеши дӯст

بر چشم و روش باز زند هر که پیش دوست

Аз ашки дидаи гавҳар ва аз чеҳраи зари барад

از اشک دیده گوهر و از چهره زر برد

Бе оби гашти чашмами азин рӯй омадаи сет

بی آب گشت چشمم ازین روی آمده ست

Каз нӯки калаки хоҷа ба домани гуҳари барад

کز نوک کلک خواجه به دامن گهر برد

Родӣ ки малики порс ба як раҳ хароб шуд

رادی که ملک پارس به یک ره خراب شد

То абр аз навол кафш комёб шуд

تا ابر از نوال کفَش کامیاب شد

Даҳр аз туфи ҳарорати андӯҳ боз раст

دهر از تف حرارت اندوه باز رست

То дар даҳони малики зи клклш луоб шуд

تا در دهان ملک ز کلکلش لعاب شد

Бар фарқи ҳосидонаш чу бар гардани аду

بر فرق حاسدانش چو بر گردن عدو

Хуршед тоб дода басон таноб шуд

خورشید تاب داده بسان طناب شد

Дар давр ӯ чу маст меэмин шудаш ҷаҳон

در دور او چو مست می ایمن شدش جهان

Аз ҷоми ғуссаи косаи гардун хароб шуд

از جام غصّه کاسه گردون خراب شد

Чун лутфи хоҷа бар рух давлат фиканд чашм

چون لطف خواجه بر رخ دولت فکند چشم

Дар ҷӯйбори давлат аз он лаҳза об шуд

در جویبار دولت از آن لحظه آب شد

эй соҳибӣ ки аз схтти дидаи Фтн

ای صاحبی که از سخطت دیده فتن

Чун бахти бадсиголи ту доим ба хоб шуд

چون بخت بدسگال تو دایم به خواب شد

Наққошиаш биҷузи ғазабат кас накарда буд

نقّاشی اش بجز غضبت کس نکرده بود

Ҳар шаб ки аз шафақи рухи гардун хизоб шуд

هر شب که از شفق رخ گردون خضاب شد

Дарӣ ки ҳафт чарх бидон ифтихор кард

درّی که هفت چرخ بدان افتخار کرد

Бар хоки остони ту давлат нисор кард

بر خاک آستان تو دولت نثار کرد

Асрори чархро ҳама дар чашми рӯзгор

اسرار چرخ را همه در چشم روزگار

Рои ту бар забони қалам ошкор кард

رای تو بر زبان قلم آشکار کرد

Калаки дабири ту ба ду ангушти бргшўд

کلک دبیر تو به دو انگشت برگشود

Ҳар уқдае ки панҷаи даҳр устувор кард

هر عقده ای که پنجه دهر استوار کرد

Дар баҳри дасти ту даҳанаши пар дараст аз онк

در بحر دست تو دهنش پر دُر است از آنک

Ҳиндӯ накӯ тавонад ғўс баҳор кард

هندو نکو تواند غوص بحار کرد

Аз хоки остони ту хуршеди серумаи сохт

از خاک آستان تو خورشید سرمه ساخت

Вази наъли мураккаби ту фалак гӯшвор кард

وز نعل مرکب تو فلک گوشوار کرد

Андари канори тести арӯси саодатӣ

اندر کنار تُست عروس سعادتی

КоФлоки баҳр ӯ ҳамаи умр интизор кард

کافلاک بهر او همه عمر انتظار کرد

Осори он яқин ки бимонад ба рӯзгор

آثار آن یقین که بماند به روزگار

зи онҳо ки дасти ҳукми ту бо рӯзгор кард

ز آنها که دست حکم تو با روزگار کرد

Онро ки дасти марҳаматат буд бар сараш

آن را که دست مرحمتت بود بر سرش

Ҳаргизи кулоҳи бахти нФрсўд бар сараш

هرگز کلاه بخت نفرسود بر سرش

Монанди оташ аз ғазабати ҷони бадсигол

مانند آتش از غضبت جان بدسگال

Сӯзади гуҳӣ ва гоҳ равад дӯд бар сараш

سوزد گهی و گاه رود دود بر سرش

Қудрати фарози чархи ниҳоди аввалин қадам

قدرت فراز چرخ نهاد اوّلین قدم

Ваии баси қадам ки бози бпимўд бар сараш

وی بس قدم که باز بپیمود بر سرش

На қубба буд торами айвони чарх ро

نُه قبّه بود طارم ایوان چرخ را

Қадари ту қуббае дигар афзуд бар сараш

قدر تو قبّه ای دگر افزود بر سرش

Зон атласӣ ки ҷомаи қадар ту дӯхтанд

زان اطلسی که جامه قدر تو دوختند

Ин як кулоҳи вори фалак буд бар сараш

این یک کلاه وار فلک بود بر سرش

Шуд гарми табъи чархи зи меҳри ту вази шафақ

شد گرم طبع چرخ ز مهر تو وز شفق

Лутфи ту сандали шафқати суд бар сараш

لطف تو صندل شفقت سود بر سرش

Бар мо чу некуӣ нашавад ҷуз ба дасти ту

بر ما چو نیکویی نشود جز به دست تو

Бдҳол монад ар нарӯй зуд бар сараш

بدحال ماند ار نروی زود بر سرش

Кӯи сарварӣ ки бар дар ту банда вор нест

کو سروری که بر در تو بنده وار نیست

Ҷое ки чархро зи ғуломят ор нест

جایی که چرخ را ز غلامیت عار نیست

Фармондиҳӣ ки малики ҷаҳон дар азали қазо

فرماندهی که ملک جهان در ازل قضا

Бо ту фиканд ва гуфт маро бо ту ҳеҷ кор нест

با تو فکند و گفت مرا با تو هیچ کار نیست

Ту он мудаббирӣ ки биҷузи пайки Фкртт

تو آن مدبّری که بجز پیک فکرتت

Касро даруни пардаи тақдир бор нест

کس را درون پرده تقدیر بار نیست

То иқтибоси қадари зи ҷоҳ ту ме кунад

تا اقتباس قدر ز جاه تو می کند

Бингар сипеҳрро ки яке аз ҳазор нест

بنگر سپهر را که یکی از هزار نیست

Дар даҳр то ҷаҳони виқор ту шуд падед

در دهر تا جهان وقار تو شد پدید

Ҳаргиз нагуфт кас ки ҷаҳон пойдор нест

هرگز نگفت کس که جهان پایدار نیست

Ҷон бо латофати ту дам табъ ме занад

جان با لطافت تو دمِ طبع می زند

Дар чашми ақли зини рӯи ҳеҷаш виқор нест

در چشم عقل زین رو هیچش وقار نیست

Аз ту замонаи бас ки гирифтааст эътибор

از تو زمانه بس که گرفته است اعتبار

Лекини замонаро бар ту эътибор нест

لیکن زمانه را بَر تو اعتبار نیست

эй соҳиби замонаи замонати хуҷастаи бод

ای صاحب زمانه زمانت خجسته باد

Бо адли ту замонаи зи офоти рустаи бод

با عدل تو زمانه ز آفات رسته باد

Он ков чу субҳи хизматат аз кавкабаи нхост

آن کاو چو صبح خدمتت از کوکبه نخاست

Чун шом дар пилос ба мотам нишаста бод

چون شام در پلاس به ماتم نشسته باد

Гар чарх бемисол ту дорад умеди ҳукм

گر چرخ بی مثال تو دارد امید حکم

Дар чоҳи ёси далви умедаши гусастаи бод

در چاه یاس دلوِ امیدش گسسته باد

Аз хоки зулми ғамзаи малики ту рафтаи бод

از خاک ظلم غمزه ملک تو رفته باد

Вази гирди дарди чеҳраи ту поки шастаи бод

وز گرد درد چهره تو پاک شسته باد

Чун қалби хасми гармии бозори офтоб

چون قلب خصم گرمی بازار آفتاب

Пеши фурӯғи ханҷари рояти шикастаи бод

پیش فروغ خنجر رایت شکسته باد

Андари тавилаи гоҳи асирони ҳукми ту

اندر طویله گاه اسیران حکم تو

Ин тавсани замонаи пидроми бастаи бод

این توسن زمانه پدرام بسته باد

Ҳар гул ки бушковади зи гулистони давлатат

هر گل که بشکفد ز گلستان دولتت

Дар чашми душманони ту чун хори рустаи бод

در چشم دشمنان تو چون خار رسته باد