Миннати хдоиро ки бтоииди осмон

منت خدایرا که بتایید آسمان

Шуд рӯҳи ақли тозау шахси карами ҷавон

شد روح عقل تازه و شخص کرم جوان

Миннати хдоиро ки шуд ороста дигар

منت خدایرا که شد آراسته دگر

Ҳам минбар аз фавойид ва ҳам мсндози баён

هم منبر از فواید و هم مسنداز بیان

Миннати хдоиро ки бурун омад аз саҳоб

منت خدایرا که برون آمد از سحاب

Хуршеди фазлу моҳи сахои хоҷаи ҷаҳон

خورشید فضل و ماه سخا خواجه جهان

Зини ориза ки низ мубиноади чашми халқ

زین عارضه که نیز مبیناد چشم خلق

Икчнд бӯдаанд зану марди Исфаҳон

یکچند بوده اند زن و مرد اصفهان

Бо чашми ҳамчуи чашма ва рӯй чу шнблид

با چشم همچو چشمه و روی چو شنبلید

Бо ҷони ҳамчуи оташу қад чу хайзарон

با جان همچو آتش و قد چو خیزران

Рухи ҳамчу рӯй калаку забон чун забони шамъ

رخ همچو روی کلک و زبان چون زبان شمع

Дили ҳамчуи чашми сӯзану тани ҳамчуи ресмон

دل همچو چشم سوزن و تن همچو ریسمان

Бардошта чу сарви яке даст бар дуо

برداشته چو سرو یکی دست بر دعا

Бар саҷдаи сари ниҳода дигар каси бунафшаи сон

بر سجده سر نهاده دگر کس بنفشه سان

Ин ҳамчуи субҳи срддми он бар басари ғубор

این همچو صبح سرددم آن بر بسر غبار

Ин карда рух чу обӣ ва он ашки нордон

این کرده رخ چو آبی و آن اشک ناردان

Ҳам хӯни зи дард сӯхта шуд дар дили дуят

هم خون ز درد سوخته شد در دل دویت

Ҳам калакро гудохта шуд мағзи устихон

هم کلک را گداخته شد مغز استخوان

Унноби сангдил ки ҳамеи дафъ хӯн кунад

عناب سنگدل که همی دفع خون کند

Аз ашки лаъли шасти бхўни рух чу арғавон

از اشک لعل شست بخون رخ چو ارغوان

Беморӣу сҳри зтнти нари касу сабо

بیماری و سهر زتنت نر کس و صبا

Он мекашад бидида ва ин мекашад бҷон

آن میکشد بدیده و این میکشد بجان

Обии зард рӯй турши табъи хоксор

آبی زرد روی ترش طبع خاکسار

Дили ҳамчу нил кардау рухи ҳамчуи заъфарон

دل همچو نیل کرده و رخ همچو زعفران

Исои Марям аз паии он то кунад алоҷ

عیسی مریم از پی آن تا کند علاج

Сад бор беш қасд замин кард аз осмон

صد بار بیش قصد زمین کرد از آسمان

Тартиб кардааст збити алдўои фалак

ترتیب کرده است زبیت الدوا فلک

Аз хӯшаи ҷӯи зи субҳи сенау зҳмли лисон

از خوشه جو ز صبح سنا و زحمل لسان

Бар ҳафт ҳайкали фалакӣ бар зи пӯсти шер

بر هفت هیکل فلکی بر ز پوست شیر

Тъўиз менавишт Уториди змшку бон

تعویذ مینوشت عطارد زمشک و بان

Гардуну ани икод ҳаме хонд ва қул аъўз

گردون و ان یکاد همی خواند و قل اعوذ

Аз баҳри чашми бад ки наёяд бадви зиён

از بهر چشم بد که نیاید بدو زیان

Аз оби ин арзи ҷигари чарх гарм шуд

از آب این عرض جگر چرخ گرم شد

Вази ранҷи ин марази нафас сард зад хазон

وز رنج این مرض نفس سرد زد خزان

Пурсед андарони ду се рӯз аз қазои қадар

پرسید اندران دو سه روز از قضا قدر

Чўнонкаҳи бози пурсанад аз рӯй сӯзён

چونانکه باز پرسند از روی سوزیان

Кохри сабаб чаҳ буд ки аз ногаҳони чунин

کاخر سبب چه بود که از ناگهان چنین

Шуд рӯзи фазли тирау шахси карами навон

شد روز فضل تیره و شخص کرم نوان

Додаш ҷавоб кин хабарат нест шама

دادش جواب کاین خبرت نیست شمه

Гаштаст хоҷаи караму фазли нотавон

گشتست خواجه کرم و فضل ناتوان

Гуфтои қавоми дайн чаҳ сухан бошад ин хамӯш

گفتا قوام دین چه سخن باشد این خموش

Худдил диҳад туро ки гшоӣии бад-ӣни даҳон

خوددل دهد ترا که گشائی بدین دهان

ӯ рӯҳ мутлақасту мусаллам аз ибтило

او روح مطلقست و مسلم از ابتلا

ӯ лутф эзадасту муназзаҳ аз имтиҳон

او لطف ایزدست و منزه از امتحان

Чун нест худ касофати ҷисмонӣӣ дар ӯ

چون نیست خود کثافت جسمانیی در او

Иллатпазир чун шавад ӯ ӣнқадар бидон

علت پذیر چون شود او اینقدر بدان

Сад бор бар забон қадар рафт бо қазо

صد بار بر زبان قدر رفت با قضا

Коншхси пок ҷон ҷаҳонасту ҳону ҳон

کانشخص پاک جان جهانست و هان و هان

Худ рахна фитод ки то домани фалак

خود رخنه فتاد که تا دامن فلک

Оҷиз буванд чарху кавокиби зсди он

عاجز بوند چرخ و کواکب زسد آن

Он шохи боғи донишу меҳри сипеҳри фазл

آن شاخ باغ دانش و مهر سپهر فضل

Он дар бҳрдин ки дар афтод ногаҳон

آن در بحردین که در افتاد ناگهان

Гар кавкабии зи чархи мъолӣ ғуруб ёфт

گر کوکبی ز چرخ معالی غروب یافت

Бод аз кусуфи ҳодисаи хуршед дар амон

باد از کسوف حادثه خورشید در امان

Вари гавҳарии зи дарҷи маъонӣ дар аўФтод

ور گوهری ز درج معانی در اوفتاد

Пояндаи боди баҳри гҳрзоӣ бе карон

پاینده باد بحر گهرزای بی کران

Вари гурги марги як барра бар буд аз рама

ور گرگ مرگ یک بره بر بود از رمه

Поед брўзгор ҳамоно сари шубон

پاید بروزگار همانا سر شبان

Дар таҳният ҳаме натавон гуфт мрсит

در تهنیت همی نتوان گفت مرثیت

Каз ҳеҷ табъи ин ду нзоинди тавъамон

کز هیچ طبع این دو نزایند توأمان

эй чашми ақлро шудаи рои ту чун басар

ای چشم عقل را شده رای تو چون بصر

Ваии ҷисми фазлро шудаи лафзи ту чун равон

وی جسم فضل را شده لفظ تو چون روان

Миннати хдоиро ки бурун омадӣ чунонк

منت خدایرا که برون آمدی چنانک

Ёқӯти зоташу гуҳар аз оби взрзкон

یاقوت زاتش و گهر از آب وزرزکان

Беморӣу сҳри зтнти наргису сабо

بیماری و سهر زتنت نرگس و صبا

Ин мекашад бидида ва он мекашад бҷон

این میکشد بدیده و آن میکشد بجان

Зини андакии ҳарорату сафрои трочаҳи бок

زین اندکی حرارت و صفرا تراچه باک

Хуршедро ҳарорат ва сафрост бегмон

خورشید را حرارت و صفراست بیگمان

Ту шери бешаи Карамӣ зон таб омадат

تو شیر بیشه کرمی زان تب آمدت

Ореи зи таб чаҳ моя расад шерро зиён

آری ز تب چه مایه رسد شیر را زیان

Таб чун басӯии арзи латифи ту роҳ ёфт

تب چون بسوی عرض لطیف تو راه یافت

Биравӣ фитод ларзаи зи саҳмат дар онмкон

بروی فتاد لرزه ز سهمت در آنمکان

Хуршедро кусуф буд моҳро хусуф

خورشید را کسوف بود ماه را خسوف

Лекин чаҳ нақс шудамау хуршедро азон

لیکن چه نقص شدمه و خورشید را ازان

Моҳи онъзизтр ки наҳифаш кунад муҳоқ

ماه آنعزیزتر که نحیفش کند محاق

Теғи он барандатар ки заъифаш кунад Фсон

تیغ آن برنده تر که ضعیفش کند فسان

Имрӯзи асби давлати ту тезтар равад

امروز اسب دولت تو تیزتر رود

Каз банду қайд ҳодиса шуд мутлақи алънон

کز بند و قید حادثه شد مطلق العنان

Зеро ки теғи меҳри дарахшндатар буд

زیرا که تیغ مهر درخشنده تر بود

Чун азнёми абр бурун ояд онзмон

چون ازنیام ابر برون آید آنزمان

Ҳқо ки бар равони хирад буду ҷони фазл

حقا که بر روان خرد بود و جان فضل

Он бор каз бухори туро буд бар забон

آن بار کز بخار ترا بود بر زبان

Ҳар чанд абру боди буқати сахоу базл

هر چند ابر و باد بوقت سخا و بذل

Бисёр бардаанд хиҷолати азин бенон

بسیار برده اند خجالت ازین بنان

Лекини шукр онкӣ шуд онрнҷи мунқатиъ

لیکن شکر آنکه شد آنرنج منقطع

Ҳам абр дирафшон шуд ва ҳам боди зарфишон

هم ابر درفشان شد و هم باد زرفشان

Хуршеди қурси хеши ҳамеи дршксти хост

خورشید قرص خویش همی درشکست خواست

Андам ки хост табъи турои Аштҳои нон

آندم که خاست طبع ترا اشتهای نان

Аз бскаҳ мераванд бмждаҳи малики баҳам

از بسکه میروند بمژده ملک بهم

Онки фитодаи ҷода бар роҳи каҳкашон

آنک فتاده جاده بر راه کهکشان

Бар чархи саъди Акбари каш муштарӣаст ном

بر چرخ سعد اکبر کش مشتری است نام

Дод аз паии бишорати тасбеҳу тилсон

داد از پی بشارت تسبیح و طیلسان

Бар дасти саъди зобҳ қурбон кунад фалак

بر دست سعد ذابح قربان کند فلک

Савру ҳамли бшкри чунин неъмати гарон

ثور و حمل بشکر چنین نعمت گران

Шуд чеҳраи мубораки ту заъфарони сифат

شد چهره مبارک تو زعفران صفت

Зеро ҳамеи бихандади азўҷони инсу ҷон

زیرا همی بخندد ازوجان انس و جان

Ин ранҷро бзоҳри мангар збҳри онк

این رنج را بظاهر منگر زبهر آنک

Сад лутф таъбияаст худоро дарин миён

صد لطف تعبیه است خدا را درین میان

Маъсӯм нестанд башар аз гуноҳу бас

معصوم نیستند بشر از گناه و بس

Куффорат гуноҳ бихоҳад тании чунон

کفارت گناه بخواهد تنی چنان

Марди он буд ки рӯзи балои тозаи рӯ буд

مرد آن بود که روز بلا تازه رو بود

Варна бгоҳ шодӣ ноед зи каси фиғон

ورنه بگاه شادی ناید ز کس فغان

Баҳри савоби тири балоро сайр шаванд

بهر ثواب تیر بلا را سیر شوند

Бозуии сабр ту кашад алҳақ чунин камон

بازوی صبر تو کشد الحق چنین کمان

То офтоб бошад пояндаи моҳу сол

تا آفتاب باشد پاینده ماه و سال

То ҷон ҳаме бимонад пояндаи ҷовдон

تا جان همی بماند پاینده جاودان

Ту офтоби шаръии баси сол ва ма битоб

تو آفتاب شرعی بس سال و مه بتاب

Ту ҷони аҳли фазлии баси ҷовдони бимон

تو جان اهل فضلی بس جاودان بمان