Ин мужда шунидӣ ки ба ногоҳ баромад

این مژده شنیدی که به ناگاه برآمد

Зини танги шкрхоӣ ки аз роҳи баромад

زین تنگ شکرخای که از راه برآمد

Он ҳамчуи дами субҳ ки аз гул хабар оварад

آن همچو دم صبح که از گل خبر آورد

Венаи ҳамчуи насимӣ ки саҳаргоҳи баромад

وین همچو نسیمی که سحرگاه برآمد

Ман бандаи ин мужда ки дар гӯш дил афтод

من بنده این مژده که در گوش دل افتاد

Ман чокари ин лафз каз афвоҳи баромад

من چاکر این لفظ کز افواه برآمد

Кони ахтари саъд аз фалак моҳ битобед

کان اختر سعد از فلک ماه بتابید

Ваон кавкаби иқбол дигар роҳи баромад

وان کوکب اقبال دگر راه برآمد

Он Юнуси давлати зи дами ҳут ба дар рафт

آن یونس دولت ز دم حوت به در رفت

Ваон Юсуфи миллати зи дили чоҳи баромад

وان یوسف ملت ز دل چاه برآمد

Он рояти пирӯзӣ дар малик дигар бор

آن رایت پیروزی در ملک دگر بار

Бо нақши таваккулати алии аллоҳи баромад

با نقش توکلت علی الله برآمد

Овоза ( Фортди бсиро ) сӯии давлат

آوازه ( فارتد بصیرا) سوی دولت

Андари пай ( вобизт айнана ) баромад

اندر پی ( وابیضت عیناه ) برآمد

Аз ҳуққаи гардуни гуҳар меҳр дурахшид

از حقه گردون گهر مهر درخشید

Вази қуллаи кӯҳи оинаи моҳи баромад

وز قله کوه آینه ماه برآمد

Оҳхтаҳ шуд аз абри ниёами он гуҳарии теғ

آهخته شد از ابر نیام آن گهری تیغ

Каз акси вай аз рӯй ъдўкоаҳи баромад

کز عکس وی از روی عدوکاه برآمد

Он рӯз ки он рӯзи мубиноад дигар кас

آن روز که آن روز مبیناد دگر کس

Ҳқо ки дами субҳ ба икроҳи баромад

حقا که دم صبح به اکراه برآمد

Торик намӯд оинаи меҳр дар он рӯз

تاریک نمود آینه مهر در آن روز

Аз бас ки зи дилҳо ба фалаки оҳи баромад

از بس که ز دل‌ها به فلک آه برآمد

Оташ ба сари ин караи хок дар афтод

آتش به سر این کره خاک در افتاد

Дӯд аз дили ин бршдаҳи харгоҳи баромад

دود از دل این برشده خرگاه برآمد

Дар гӯш қазо гуфт қадари ин сухани он рӯз

در گوش قضا گفت قدر این سخن آن روز

Бовараш намеомад ва як моҳи баромад

باورش نمی‌آمد و یک ماه برآمد

эй хусрави Мансур ки чандон ки гирифтам

ای خسرو منصور که چندان که گرفتم

Овозаи иқболи маликшоҳи баромад

آوازه اقبال ملکشاه برآمد

Гар кам зи туе вази ту кам ояд ҳамаи олам

گر کم ز تویی وز تو کم آید همه عالم

Ҷои ту талаб карда сӯии гоҳи баромад

جای تو طلب کرده سوی گاه برآمد

Бар арсаи шатранҷи басӣ буд ки бидқ

بر عرصه شطرنج بسی بود که بیدق

Шаҳи хост ки аз хона ба дар шоҳи баромад

شه خواست که از خانه به در شاه برآمد

Ангуштарӣ ар гум шуд аз ангушти сулаймон

انگشتری ار گم شد از انگشت سلیمان

То дев дар ойӣнаи ашбоаҳи баромад

تا دیو در آیینه اشباه برآمد

Гӯ ҷой бипардоз ки инак ҷами давлат

گو جای بپرداز که اینک جم دولت

Бо хотами иқболи сӯии гоҳи баромад

با خاتم اقبال سوی گاه برآمد

Чарх аз маи нави ғошия бар дӯши гирифта

چرخ از مه نو غاشیه بر دوش گرفته

Дар мавкиби қадари ту ба даргоҳи баромад

در موکب قدر تو به درگاه برآمد

Ҳсни ту биФрошти сар аз қадари ту чндонк

حصن تو بیفراشت سر از قدر تو چندانک

Ҳафтуми фалакаш то ба камаргоҳи баромад

هفتم فلکش تا به کمرگاه برآمد

Ҳам ғояти лутфу караматгар аз ту

هم غایت لطف و کرمت گر از تو

Рӯзии ду се коми дили бадхоҳи баромад

روزی دو سه کام دل بدخواه برآمد

эй хасм бирав сӯй адам тоз ки хуршед

ای خصم برو سوی عدم تاز که خورشید

Аввали бздти теғи пас онгоҳи баромад

اول بزدت تیغ پس آنگاه برآمد

Андеша чаҳ кардӣ ту ки бо ҳамлаи шерон

اندیشه چه کردی تو که با حمله شیران

Ҳаргиз ба ҷаҳони ҳиялати рӯбоҳи баромад

هرگز به جهان حیلت روباه برآمد

Бо онкии з беқоФитӣ буд ки ин шеър

با آنکه ز بی‌قافیتی بود که این شعر

Чун умри бидонадяши ту кӯтоҳи баромад

چون عمر بداندیش تو کوتاه برآمد

Лекин чу задам бар маҳаки ақл ба науммат

لیکن چو زدم بر محک عقل به نامت

Ҳар байт азин гуфта ба панҷоҳ баромад

هر بیت ازین گفته به پنجاه برآمد

Бо рояти ту нусрати зми бод ки ин фатҳ

با رایت تو نصرت ضم باد که این فتح

Чун касри адуии з ногоҳ баромад

چون کسر عدوی ز ناگاه برآمد