Кист ки пайғоми ман бшҳри ширвони барад

کیست که پیغام من به شهر شروان برد

Як сухан азмн бидон марди схндони барад

یک سخن از من بدان مرد سخندان برد

Гуяд хоқонёи ӣнҳама номӯс чист

گوید خاقانیا اینهمه ناموس چیست

На ҳаркии ду байт гуфт лақаби зхоқони барад

نه هرکه دو بیت گفت لقب ز خاقان برد

Даъвӣ кардӣ ки нест мисли ман андари ҷаҳон

دعوی کردی که نیست مثل من اندر جهان

Ки лафзи ман гӯии нутқи зқису субҳони барад

که لفظ من گوی نطق ز قیس و سبحان برد

Оқили даъвии фазл худ накунад вар кунад

عاقل دعوی فضل خود نکند ور کند

Бояд каз ибтидои сухани бпоёни барад

باید کز ابتدا سخن به پایان برد

Касе бад-ӣни мояи илми даъвӣ дониш кунад ?

کسی بدین مایه علم دعوی دانش کند؟

Касе бад-ӣни қадари шеъри номи бузургони барад ?

کسی بدین قدر شعر نام بزرگان برد؟

Тӯҳфа фиристӣ зи шеъри сӯии Ироқи инат ҷаҳл

تحفه فرستی ز شعر سوی عراق اینت جهل

Ҳечкас аз зиракии зераи бикрмони барад ?

هیچکس از زیرکی زیره بکرمان برد؟

Мард намонад аз Ироқ фазл намонад аз ҷаҳон

مرد نماند از عراق فضل نماند از جهان

Ки даъвӣ чун тўӣии сари сӯии кайвони барад

که دعوی چون توئی سر سوی کیوان برد

Шеър фиристоданат бмо чунонаст рост

شعر فرستادنت به ما چنانست راست

Ки мӯри пои малах назд сулаймони барад

که مور پای ملخ نزد سلیمان برد

Назми гуҳари гир ту гуфта худ србср

نظم گهر گیر تو گفته خود سربسر

Каси гуҳар аз баҳри суди бози бъмони барад

کس گهر از بهر سود باز به عمّان برد

ё на чунон дон ки ҳаст саҳари ҳалоли аинсхн

یا نه چنان دان که هست سحر حلال این سخن

Саҳар касе худ брмўсии умрони барад

سحر کسی خود بر موسی عمران برد

Зишт буд рӯзи ъидонкаҳи зи паии чоикӣ

زشت بود روز عید آن که ز پی‌چابکی

Перзании харсавори гӯии змидони барад

پیرزنی خرسوار گوی ز میدان برد

Каси аинсхни баҳри лофи сӯй Ироқ оварад

کس این سخن بهر لاف سوی عراق آورد

Валлоҳ агар оқили ин бкаҳи фурӯашони барад

والله اگر عاقل این بکه فروشان برد

Бмсҷди андари сегон ҳеҷ хирадманди баст ?

به مسجد اندر سگان هیچ خردمند بست؟

Бкъбаҳи андар батон ҳеҷ мусулмони барад ?

به کعبه اندر بتان هیچ مسلمان برد؟

Магари бшҳри ту шеъри ҳеҷ нхўондсти кас

مگر به شهر تو شعر هیچ نخوانده‌ست کس

Ки ҳаркас аз назми ту дафтару девони барад

که هرکس از نظم تو دفتر و دیوان برد

Бхтаҳ кандар ваҳм дар ояд басар

به‌خطه‌ای کاندرو وهم در آید بسر

Бдинсхни резаи каси асби бҷўлони барад

بدین سخن ریزه کس اسب به جولان برد

Ироқ онҷоӣ нест ки ҳаркаси азбиткӣ

عراق آنجای نیست که هرکس ازبیتکی

Збҳри даъвӣ дар ӯ маҷоли тайони барад

ز بهر دعوی در او مجال طیان برد

Ҳануз гӯяндагон ҳастанд андари Ироқ

هنوز گویندگان هستند اندر عراق

Ки қувваи нотиқаи мадад азишон барад

که قوه ناطقه مدد از ایشان برد

Яке азишон манам ки чун кунам рои назм

یکی از ایشان منم که چون کنم رای نظم

Саҷда бар табъи ман равони ҳисони барад

سجده بر طبع من روان حسان برد

Манам ки то ҷои ман хоки сипоҳон буд

منم که تا جای من خاک سپاهان بود

Хиради паии тўтёи хоки сипоҳони барад

خرد پی توتیا خاک سپاهان برد

Чу гирами андари бенон калаки паии шоирӣ

چو گیرم اندر بنان کلک پی شاعری

Уторид аз шарми ман сари бгрибони барад

عطارد از شرم من سر به گریبان برد

зи акси табъами баҳораи ҷилва бустон диҳад

ز عکس طبعم بهار جلوه‌ی بستان دهد

Зшрми лафзами гуҳари рахти сӯии кони барад

ز شرم لفظم گهر رخت سوی کان برد

Знсру шеърами фалаки насра ва шеърӣ кунад

ز نثر و شعرم فلک نثره و شعری کند

ЗлФзи по кам садафи лؤлؤу марҷони барад

ز لفظ پاکم صدف لؤلؤ و مرجان برد

Марои сети онхотрии кончаҳ ишорат кунам

مراست آن خاطری کانچه اشارت کنم

Бтбъ пеш оварад бтўъи фармони барад

به طبع پیش آورد به طوع فرمان برد

Агар шавад унсурии зинда дар айёми ман

اگر شود عنصری زنده در ایام من

Задаст ман биллоҳи арбшоърии ҷони барад

ز دست من بالله ار به شاعری جان برد

Ман зтўи аҳмақи терми ту змни аблаҳ тарӣ

من ز تو احمق‌ترم تو زمن ابله‌تری

Касе бибояд ки мон ҳар дўбзндони барад

کسی بباید که مان هر دو به زندان برد

Шоири заргар манам соҳир даргар тўӣӣ

شاعر زرگر منم ساحر درگر توئی

Кист ки бод бирават змодўи кшхони барад

کیست که باد بروت ز ما دو کشخان برد

Ман ва ту борӣ кунем зшоърони ҷаҳон

من و تو باری کنیم ز شاعران جهان

Ки худ касе номи мозҷмъи эшон барад

که خود کسی نام ما ز جمع ایشان برد

Ваа ки чаҳ ханда зананд брмн ва ту кӯдакон

وه که چه خنده زنند بر من و تو کودکان

Агар касе шеъри мони сӯии хуросони барад

اگر کسی شعرمان سوی خراسان برد

Мояи мо хўлёсти иллати савдои мо

مایه‌ی ما خولیاست علت سودای ما

СФҳи дбиқӣу бас буд ки дармони барад

صفح دبیقی و بس بود که درمان برد

ӣнҳамаи худ тибтсти биллоҳ агар мисли ту

اینهمه خود طیبت است بالله اگر مثل تو

Чархи бсисди қирони гашти бадӯрони барад

چرخ به سیصد قران گشت به دوران برد

Натоиҷи фикри ту зинат гулшан диҳад

نتایج فکر تو زینت گلشن دهد

Маъонии бикри ту зевари бустони барад

معانی بکر تو زیور بستان برد

Фалаки зи алфози ту зевар олам диҳад

فلک ز الفاظ تو زیور عالم دهد

Хиради зошъори ту ҳуҷҷату бурҳони барад

خرد ز اشعار تو حجت و برهان برد

Аздми назмати фалаки низом парвин диҳад

از دم نظمت فلک نظام پروین دهد

Вазнами калакати ҷаҳони чашмаи ҳайвони барад

وز نم کلکت جهان چشمه‌ی حیوان برد

Бандагии ту хиради аздли воз ҷон кунад

بندگی تو خرد از دل و از جان کند

Ғошияи ту малик аз бен дандони барад

غاشیه‌ی تو ملک از بن دندان برد

Чарх аз инрўӣ кард пушти ду то то магар

چرخ ازین روی کرد پشت دو تا تا مگر

Қӯти хирад зоин диҳад қӯти малик зон барад

قوت خرد زین دهد قوت ملک زان برد

Ниҳода дар қаҳти соли шеъри ту хуонеи зи фазл

نهاده در قحط سال شعر تو خوانی ز فضل

Ки ақлу нафасу ҳавоси ҳамеи бмҳмони барад

که عقل و نفس و حواس همی به مهمان برد

Агар бғзнӣ расад шеъри ту баси шармҳо

اگر به غزنی رسد شعر تو بس شرم‌ها

Ки рӯҳи масъӯди саъди ибни салмони барад

که روح مسعود سعد ابن سلمان برد

Мояи баради ҳаркасии тизи ту ва пас сӯии тўоз

مایه برد هرکسی تز تو و پس سوی تواز

Шеър фиристад чунонк гули бглстони барад

شعر فرستد چنانک گل به گلستان برد

Суннати абрости ин ки гирад аз баҳри об

سنت ابر است این که گیرد از بحر آب

Пас басӯии баҳри бози қатраи борони барад

پس به سوی بحر باز قطره‌ی باران برد

Ҳаркии расонади бмни шеъри ту чунон буд

هرکه رساند به من شعر تو چونان بود

Ки буии пероҳании бпири канъони барад

که بوی پیراهنی به پیر کنعان برد

ё ки касе ногаҳони баъдази ҳиҷрии дароз

یا که کسی ناگهان بعد از هجری دراز

Бъошқи сӯхтаи муждаи ҷонони барад

به عاشق سوخته مژده‌ی جانان برد

Шукри хдоро ки сўи нестӣ аз онкӣ ӯ

شکر خدا را که تو نیستی از آنکه او

Шеър бидӯнион чу мо барои дунони барад

شعر بدونان چو ما برای دونان برد

Фазли ту пояндаи бодсити ту пӯяндаи бод

فضل تو پاینده باد صیت تو پوینده باد

Ки аз вуҷӯди ту фазли равнақу сомони барад

که از وجود تو فضل رونق و سامان برد