Рӯй ӯ тшўири моҳ осмонӣ ме диҳад

روی او تشویر ماه آسمانی می‌دهد

Қад ӯ таълими сарв бӯстонӣ ме диҳад

قد او تعلیم سرو بوستانی می‌دهد

Ҳиндӯии зулфашгар рақси вирди с турфа нест

هندوی زلفش گر رقص ورد س طرفه نیست

То зи ҷоми лаъли он лаби ду стконӣ ме диҳад

تا ز جام لعل آن لب دو ستکانی می‌دهد

Оташи рӯят чаро дории дареғ аз он касе

آتش رویت چرا داری دریغ از آن کسی

Кӯи шррўор аз ғамати ҷон дар ҷавонӣ ме диҳад

کو شرروار از غمت جان در جوانی می‌دهد

Чашми бдсозти маро дар бенавое ҳар замон

چشم بدسازت مرا در بی‌نوایی هر زمان

Гӯшмолии ончунон сӯзон ки доне ме диҳад

گوشمالی آنچنان سوزان که دانی می‌دهد

Ҳар нафас чун наем аз ваъда май хуш май диҳӣ

هر نفس چون نایم از وعده می خوش می‌دهی

Инат хуши дами кӯи умед зиндагонӣ ме диҳад

اینت خوش دم کو امید زندگانی می‌دهد

Ман ҳаме донам ки он ваъда саропо мутлақаст

من همی‌دانم که آن وعده سراپا مطلقست

Лек ҳолеи табъи моро шодмонӣ ме диҳад

لیک حالی طبع ما را شادمانی می‌دهد

Аз пас имрӯзу фардои он рухи ойӣнаи гаван

از پس امروز و فردا آن رخ آیینه‌گون

Оҳ май тарсам ки ваъдаи он ҷаҳонӣ ме диҳад

آه می‌ترسم که وعده آن جهانی می‌دهد

Чархи шӯхи охири хаҷали гашт аз лабу дандони ту

چرخ شوخ آخر خجل گشت از لب و دندان تو

Лаъл ва дар кону садафро зон наоне ме диҳад

لعل و در کان و صدف را زان نهانی می‌دهد

Ёрб он гулбарги нави бод аз бунафшаи поймол

یارب آن گلبرگ نو باد از بنفشه پایمال

Чун турои дастурии ин длгронӣ ме диҳад

چون ترا دستوری این دلگرانی می‌دهد

Ҳам ъФии аллоҳи ашки чашми ман ки баҳри ному нанг

هم عفی الله اشک چشم من که بهر نام و ننگ

Рӯйро гуҳи гоҳи ранг арғавонӣ ме диҳад

روی را گه‌گاه رنگ ارغوانی می‌دهد

Мардуми чашми ман андари дирафшонеи рӯзу шаб

مردم چشم من اندر درفشانی روز و شب

Аз каф султон доду дайн нишоне ме диҳад

از کف سلطان داد و دین نشانی می‌دهد

Подшоҳи дайну давлати Арсалони он каз улувва

پادشاه دین و دولت ارسلان آن کز علو

Ҷурми хоки тираро лутф ва равонӣ ме диҳад

جرم خاک تیره را لطف و روانی می‌دهد

Лафзи ъзбши хиҷлати абр баҳорӣ омадаст

لفظ عذبش خجلت ابر بهاری آمدست

Табъи родаши тайра бод хазоне ме диҳад

طبع رادش طیره باد خزانی می‌دهد

Шуд Сикандари давлат ва бе миннати оби ҳаёт

شد سکندر دولت و بی‌منت آب حیات

Эзадаш чун Хизри умр ҷовдонӣ ме диҳад

ایزدش چون خضر عمر جاودانی می‌دهد

Ҳзми райши қӯти санги заминӣ май наад

حزم رایش قوت سنگ زمینی می‌نهد

Азми тезаши суръати табъ замонӣ ме диҳад

عزم تیزش سرعت طبع زمانی می‌دهد

Рашки табъ ӯ ҳўорои иллат диқ оварад

رشک طبع او هوارا علت دق آورد

Шарми халқ ӯ саборо нотавонӣ ме диҳад

شرم خلق او صبا را ناتوانی می‌دهد

Табъи гавҳарбор ӯ баҳраст ореи зини сабаб

طبع گوهربار او بحر است آری زین سبب

Абрро хосият гўҳрФшонӣ ме диҳад

ابر را خاصیت گوهرفشانی می‌دهد

Ҷуз ба мадҳ ӯ забон нагушӯд сӯсани ҳичўқт

جز به مدح او زبان نگشود سوسن هیچوقت

Лоҷарами чархиши чунин рутаб аллсонӣ ме диҳад

لاجرم چرخش چنین رطب اللسانی می‌دهد

Ртбтшро осони аъло алмъолӣ май наад

رتبتش را آسان اعلی المعالی می‌نهد

Давлаташро рӯзгори ақсо аломонӣ ме диҳад

دولتش را روزگار اقصی الامانی می‌دهد

эй худовандӣ ки хоки ҳаламу боди адли ту

ای خداوندی که خاک حلم و باد عدل تو

Обро бо оташ аз дил меҳрбонӣ ме диҳад

آب را با آتش از دل مهربانی می‌دهد

Тоси зар дар дасти наргис дар биёбони хуфтаи маст

طاس زر در دست نرگس در بیابان خفته مست

Адли ту ӯро фироқ аз посбонӣ ме диҳад

عدل تو او را فراغ از پاسبانی می‌دهد

Шер дар беша ба дандон барканд нохуни зи даст

شیر در بیشه به دندان برکند ناخن ز دست

То ба порнҷи сегон корвонӣ ме диҳад

تا به پارنج سگان کاروانی می‌دهد

Бо чунин адлӣ надонам ҷавдат аз баҳр чаро

با چنین عدلی ندانم جودت از بهر چرا

Ғорати конҳоу ганҷ шоягонӣ ме диҳад

غارت کان‌ها و گنج شایگانی می‌دهد

Субҳ чун аз олам ғайб ояд аввали дам задан

صبح چون از عالم غیب آید اول دم زدن

Муждаи фатҳат ба расм армағонӣ ме диҳад

مژده فتحت به رسم ارمغانی می‌دهد

Чархи дулобӣ чу хасми хоксорат ташна шуд

چرخ دولابی چو خصم خاکسارت تشنه شد

Об ӯ аз чашмаи теғ ямонӣ ме диҳад

آب او از چشمه تیغ یمانی می‌دهد

Зулмро адлати школи чормихӣ май наад

ظلم را عدلت شکال چارمیخی می‌نهد

Озро ҷавдати Фқоъи панҷ гонӣ ме диҳад

آز را جودت فقاع پنج گانی می‌دهد

Акси теғат офтоб омад ки чун бар хасм тофт

عکس تیغت آفتاب آمد که چون بر خصم تافت

Аз мсомши лаъл ва аз рух зрконӣ ме диҳад

از مسامش لعل و از رخ زرکانی می‌دهد

Гарданӣ каз саркашии беруни шиддат аз чанбарат

گردنی کز سرکشی بیرون شدت از چنبرت

Ресмон ӯро шиква тилсонӣ ме диҳад

ریسمان او را شکوه طیلسانی می‌دهد

Аз барои онкии мадҳати айни сидқу ростии сет

از برای آنکه مدحت عین صدق و راستی‌ست

Субҳи содиқ низ тан дар мадҳ хуоне ме диҳад

صبح صادق نیز تن در مدح‌خوانی می‌دهد

Инат хуши назмӣ ки аз рӯй тараққии осмон

اینت خوش نظمی که از روی ترقی آسمان

Бо дуои мустаҷобаши ҳам аноне ме диҳад

با دعای مستجابش هم‌عنانی می‌دهد

Дар сафарии сӯии маъонӣ ва ҳам дурандеши ман

در سفری سوی معانی و هم دوراندیش من

Ҳамчуи қадари ту нишон аз бенишоне ме диҳад

همچو قدر تو نشان از بی‌نشانی می‌دهد

То кушодам чун дуят аз баҳри мадҳи ту даҳан

تا گشادم چون دویت از بهر مدح تو دهن

Чун қалами фари тавъами чира забонӣ ме диҳад

چون قلم فر توأم چیره‌زبانی می‌دهد

Чун манӣ ҳаргизи чунин назмӣ тавонад гуфт на

چون منی هرگز چنین نظمی تواند گفت نه

Мадҳи ту худ қӯти лафз ва маъонӣ ме диҳад

مدح تو خود قوت لفظ و معانی می‌دهد

То ҳамеи тороҷи фарши боғу зинатҳои роғ

تا همی تاراج فرش باغ و زینت‌های راغ

Лашкари дами сарди бод меҳргонӣ ме диҳад

لشکر دم سرد باد مهرگانی می‌دهد

Сарсари хашмати адуро меҳргонӣ бо ду ҳаст

صرصر خشمت عدو را مهرگانی با دو هست

Каши рухи обӣу ашк нордонӣ ме диҳад

کش رخ آبی و اشک ناردانی می‌دهد