Ёрам чу сухан гуяд аз лаб шукр ифшоанд

یارم چو سخن گوید از لب شکر افشاند

Чашмами зи фироқ ӯ ҳар шаби гҳроФшонд

چشمم ز فراق او هر شب گهرافشاند

Грбод наад рӯзӣ дар кӯии тўпои ?иҷон

گرباد نهد روزی در کوی توپا ایجان

Баси хок ки аз дастат бар фарқи сроФшонд

بس خاک که از دستت بر فرق سرافشاند

Ошиқ чу туро бинад дар кӣса набинад зар

عاشق چو ترا بیند در کیسه نبیند زر

Домани зи вуҷӯди худ якбора барафшонад

دامن ز وجود خود یکباره برافشاند

Баси хӯн ки дил аз дида бар чеҳра фишонд аз ту

بس خون که دل از دیده بر چهره فشاند از تو

Вар бо ту буд кораши зин бештар ифшоанд

ور با تو بود کارش زین بیشتر افشاند

Аикоши дили моро сад ҷони ъзизстӣ

ایکاش دل ما را صد جان عزیزستی

То ҳар нафасӣ бар ту ҷонӣ дигар ифшоанд

تا هر نفسی بر تو جانی دگر افشاند

Боту сарви зари бозами коникс ки туро хоҳад

باتو سرو زر بازم کانکس که ترا خواهد

Чун шамъи срондозд чун барқи зарафшонад

چون شمع سراندازد چون برق زرافشاند