Зиҳӣ рӯй ту хори гули ниҳода

زهی روی تو خار گل نهاده

Қади ту кӯи шимол сарв дода

قد تو کو شمال سرو داده

Маат чун офтоби афтода дар пой

مهت چون آفتاب افتاده در پای

Басар чун сояи пешати истода

بسر چون سایه پیشت ایستاده

зи баҳри ишваи мо ваъдаи ту

ز بهر عشوه ما وعده تو

Дарии зи имрӯз бар фардои кушода

دری ز امروز بر فردا گشاده

зи ашги чашми ман хезади туфи дил

ز اشگ چشم من خیزد تف دل

Касе дид оташӣ аз оби зода ?

کسی دید آتشی از آب زاده؟

зи шарм рӯй чун моҳати маи чарх

ز شرم روی چون ماهت مه چرخ

Шавад ҳар маи ду шаб аз худ пиёда

شود هر مه دو شب از خود پیاده

Бпиш рӯй хубат чист хуршед

بپیش روی خوبت چیست خورشید

Чароғӣ дар раҳи бодии ниҳода

چراغی در ره بادی نهاده