эй ки дар ишқи сабри Фрмоӣӣ

ای که در عشق صبر فرمائی

Ман надорам сари шкибоӣӣ

من ندارم سر شکیبائی

Бе рухи онкии ҷони бадви зиндаи сет

بی رخ آنکه جان بدو زنده ست

Сабрро кӣ буд тўоноӣӣ

صبر را کی بود توانائی

Лола аз шарм ӯст сӯхтаи дил

لاله از شرم اوست سوخته دل

Моҳ аз ршг ӯст сўдоӣӣ

ماه از رشگ اوست سودائی

Гуфт бо чашмаши офтоб ки теғ

گفت با چشمش آفتاب که تیغ

Ман занами ётў , ҳон чаҳ Фрмоӣӣ

من زنم یاتو، هان چه فرمائی

Ма дар ойӣнаи фалак чу бидид

مه در آیینه فلک چو بدید

Рӯй ӯ гуфт оҳи рсўоӣӣ

روی او گفت آه رسوائی

Нахӯрам хор ӯ ки ҳамчун гул

نخورم خار او که همچون گل

Ҳамаи бад аҳдӣасту ръноӣӣ

همه بد عهدی است و رعنائی

Аз ту ҳосили чўнисти ҷузи ғами дил

از تو حاصل چونیست جز غم دل

Аз ту даврӣ ба арча зибоӣӣ

از تو دوری به ارچه زیبائی

Чун маҳоласт суҳбати хуршед

چون محالست صحبت خورشید

Моҳро нест ба зи тнҳоӣӣ

ماه را نیست به ز تنهائی