Марогар чун ту ҷононе бибояд

مرا گر چون تو جانانی بباید

Бҷсмми оҳанӣни ҷонӣ бибояд

بجسمم آهنین جانی بباید

Итоби дӯст хуш бошад валикин

عتاب دوست خوش باشد ولیکن

Мари онро низ поёнӣ бибояд

مر آنرا نیز پایانی بباید

Маро лаълат бабўсӣ ваъда додаст

مرا لعلت ببوسی وعده دادست

Валек аз зулфи фурмоне бибояд

ولیک از زلف فرمانی بباید

Дил аз дард ту бемораст ва ӯ ро

دل از درد تو بیمارست و او را

Ҳам аз дарди ту дармонӣ бибояд

هم از درد تو درمانی بباید

Бар он рӯй чу моҳати чашми бад ро

بر آن روی چو ماهت چشم بد را

Ҳаме аз нили чавгонӣ бибояд

همی از نیل چوگانی بباید