То хати ту рахт берун мекашад

تا خط تو رخت بیرون میکشد

Нолаи ман сар бгрдўн мекашад

ناله من سر بگردون میکشد

Зулфи ту ҳамчун муҳандиси бррхт

زلف تو همچون مهندس بررخت

Ҳар замони шаклӣ дигаргун мекашад

هر زمان شکلی دگرگون میکشد

Хоки пояти хайма бар ма мезанад

خاک پایت خیمه بر مه میزند

Оби чашмами сар бҷиҳўн мекашад

آب چشمم سر بجیحون میکشد

Бо ки донад гуфт дили ҷуз бо лабат

با که داند گفت دل جز با لبت

Ҷаврҳо каз зулф шбгўн мекашад

جورها کز زلف شبگون میکشد

Бори ту каши чарх натавонад кашид

بار تو کش چرخ نتواند کشید

Худ напурсӣ кин дилам чун мекашад

خود نپرسی کاین دلم چون میکشد

Аз фалак ҳаргиз кашида кӣ буд

از فلک هرگز کشیده کی بود

Дили зи ҳиҷрати ончӣ акнӯн мекашад

دل ز هجرت آنچه اکنون میکشد

Дил ки гуфт аз ғам фишондам остин

دل که گفت از غم فشاندم آستین

Доман аз ҳиҷри ту дар хӯн мекашад

دامن از هجر تو در خون میکشد