Ҳиҷрони ту эй писар нагӯяд

هجران تو ای پسر نگوید

То аз ман хастаи дил чаҳ ҷӯяд

تا از من خسته دل چه جوید

Тарсам ки дили фузули саркаш

ترسم که دل فضول سرکش

Даст аз ту бхўн дида шавед

دست از تو بخون دیده شوید

Баси хор ки дар дилами хулди сабр

بس خار که در دلم خلد صبر

То кӣ гули васл май ббўид

تا کی گل وصل می ببوید

Гуфтӣ ки дилат зҳҷр чунаст

گفتی که دلت زهجر چونست

Аз зулф бипурс то бигӯед

از زلف بپرس تا بگوید

Аз боғи ҷамоли хубрӯён

از باغ جمال خوبرویان

Албата гул вафо наравед

البته گل وفا نروید

Бал то ҳама хӯн шавад дил аз ғам

بل تا همه خون شود دل از غم

То аз паии ту ҳаме чаҳ пуед

تا از پی تو همی چه پوید