эй булбулӣ ки вақти тараннуми зи нағмаи ?ут

ای بلبلی که وقت ترنم ز نغمه ات

Сатҳи муҳӣти гунбади пирӯзаи пурсадост

سطح محیط گنبد پیروزه پرصداست

Лафзати шукри фурушу замирати гҳрФшон

لفظت شکر فروش و ضمیرت گهرفشان

Калаки ту Нақшбанду баёни ту длгшост

کلک تو نقشبند و بیان تو دلگشاست

Он бикри маънии ту ки ҳомили бнктаҳ ҳост

آن بکر معنی تو که حامل بنکته هاست

Ваон нуктаи ғариб ки борӯҳ ошност

وان نکته غریب که باروح آشناست

Чатри сиёҳи калаки турои зебад аз чаҳ зонк

چتر سیاه کلک ترا زیبد از چه زانک

Бар малики назми даҳри бонсоФи подшост

بر ملک نظم دهر بانصاف پادشاست

Алфози Фоиқи ту чу ақли млоикст

الفاظ فایق تو چو عقل ملایکست

ВонФоси роиқи ту чу арвоҳ анбиёст

وانفاس رایق تو چو ارواح انبیاست

Дар ту гуҳи баёни бғлти аўФтоди ақл

در تو گه بیان بغلط اوفتاد عقل

Гуҳ гуфт кин алӣаст гуҳӣ гуфт на ълост

گه گفت کاین علیست گهی گفت نه علاست

Бо завқи лафзи тўчаҳи ҳаловат ки дар нест

با ذوق لفظ توچه حلاوت که در نیست

Бо лутфи табъи ту чаҳ латофат ки дар сабост

با لطف طبع تو چه لطافت که در صباست

Зон лафзҳои ъзб ки аз Фис эзадаст

زان لفظ های عذب که از فیص ایزدست

Ваон рамзҳои илм ки маврӯси мстФост

وان رمزهای علم که موروث مصطفاست

Навбат се мезанӣ ки амӣрии ту дар сухан

نوبت سه میزنی که امیری تو در سخن

Неи не бпнҷ кун ки ҷаҳон сухан турост

نی نی بپنج کن که جهان سخن تراست

Гар калаки тести хозини илми ту турфа нест

گر کلک تست خازن علم تو طرفه نیست

Баҳрасту моҳӣу зари хшгст ва аждаҳост

بحرست و ماهی و زر خشگست و اژدهاست

Маҳрӯм мондаам зи фавойиди бадаради чашм

محروم مانده ام ز فواید بدرد چشم

Худ алҳриси маҳрӯм дар ҳақи мости рост

خود الحریص محروم در حق ماست راست

зи андидаҳи хўнгрист ки дар мҷлстўи гӯш

ز اندیده خونگریست که در مجلستو گوش

Гуфт ин ҳазз манаст бигӯ он ту куҷост

گفت این حظ منست بگو آن تو کجاست

Гардӣда бар ду хости басари самъи рашки барад

گردیده بر دو خواست بصر سمع رشک برد

Бингар ки самъ низ баҳрмон чаҳ мубталост

بنگر که سمع نیز بحرمان چه مبتلاست

Зон дар ки гӯши баради зи лафзи ту Тифли чашм

زان در که گوش برد ز لفظ تو طفل چشم

Дуздед аз вдўдонаҳи взўсд Ақила хост

دزدید از ودودانه وزوصد عقیله خاست

Пӯшидаи атлас аз броксўн смомаҳ ам

پوشیده اطلس از براکسون سمامه ام

Он атласӣ ки оташии азрнки хӯни мост

آن اطلسی که آتشی ازرنک خون ماست

Грзонкаҳи ҳиндӯони сӯй зардӣ кунанд майл

گرزانکه هندوان سوی زردی کنند میل

Ҳиндӯии лъбтми зчаҳ дар лългўн қабост

هندوی لعبتم زچه در لعلگون قباست

Май дар пиёла шуд ънбӣу ззҷоҷтш

می در پیاله شد عنبی و ززجاجتش

Дар парда ба ки мӯҳтасиби дардаш аз қафост

در پرده به که محتسب دردش از قفاست

Гар рехти хӯни дидау идати бадасти въд

گر ریخت خون دیده و عیدت بدست وعد

Сад дона дар бидодаш яъне ки хўнбҳост

صد دانه در بدادش یعنی که خونبهاست

Тифли басар дар обила гаштаст ширхор

طفل بصر در آبله گشتست شیرخوار

Садбор беш хӯрд ва ту гўӣӣ ки ноштост

صدبار بیش خورد و تو گوئی که ناشتاست

Гуяд табиби шери ҳамеи даҳ дамодамаш

گوید طبیب شیر همی ده دمادمش

Венааш аҷаб тараст ки мегуяд амтлост

وینش عجب ترست که میگوید امتلاست

Дар хӯн ман шуд обила ва ман зоблҳӣ

در خون من شد آبله و من زابلهی

Брдидаҳи миншонмши ин худ чаҳ тўтёст ?

بردیده مینشانمش این خود چه توتیاست؟

Гар тӯтӣам чу бози марои дӯхтаи ду чашм

گر طوطیم چو باز مرا دوخته دو چشم

Андари кризи мзлму симиҷ сияҳ чарост

اندر کریز مظلم و سمج سیه چراست

Вари шоҳбози муаззами фазлам чу шбпрк

ور شاهباز معظم فضلم چو شبپرک

Чашмам чаро зи шаъшааи нур пас ҷудост

چشمم چرا ز شعشعه نور پس جداست

Чашми бадаст инки шуд аз маҷлиси ту давр ?

چشم بدست اینکه شد از مجلس تو دور؟

Айни алкмоли гашт ки масруф азон лақост ?

عین الکمال گشت که مصروف ازان لقاست؟

Аз лафзи ҳамчуи шукрат ар кардам эҳтироз

از لفظ همچو شکرت ار کردم احتراز

Дар дарди чашми тарки ҳаловати зоҳтмост

در درد چشم ترک حلاوت زاحتماست

Таҳдид карда буд бкўрии марои табиб

تهدید کرده بود بکوری مرا طبیب

Гуфтои нъўзболлаҳи берун шудан хатост

گفتا نعوذبالله بیرون شدن خطاست

Дар маҳфилат ки шаръи бадв чашм равшанаст

در محفلت که شرع بدو چشم روشنست

Кӯрии бдшмнони ту бгзоштн равост

کوری بدشمنان تو بگذاشتن رواست

Бипазир аз ман ин назм ар гавҳар ар шабаҳ

بپذیر از من این نظم ار گوهر ار شبه

Бар ҳар тараф ки ҳаст ҳам аз ҳуққа шумост

بر هر طرف که هست هم از حقه شماست

Лоиқи бмдҳ ту набӯд тараоти мо

لایق بمدح تو نبود ترهات ما

Венаи худ мдиҳ нест яке узр моҷарост

وین خود مدیح نیست یکی عذر ماجراست