Ишқ чун дили сӯй ҷонон мекашад

عشق چون دل سوی جانان میکشد

Ақлро дар зер фармон мекашад

عقل را در زیر فرمان میکشد

Шарҳ натавон додани андари умрҳо

شرح نتوان دادن اندر عمرها

Ончии ҷон аз даст ҷонон мекашад

آنچه جان از دست جانان میکشد

То кашид он хати мшгини гирди моҳ

تا کشید آن خط مشگین گرد ماه

Дили қалам бар сафҳа ҷон мекашад

دل قلم بر صفحه جان میکشد

Чарх бар дӯш аз маи нави ғошиш

چرخ بر دوش از مه نو غاشیش

Аз бен сӣ ва ду дандон мекашад

از بن سی و دو دندان میکشد

Кӯҳи ҳамранги лабат лаълӣ наёфт

کوه همرنگ لبت لعلی نیافت

Теғ дар хуршед рахшон мекашад

تیغ در خورشید رخشان میکشد

Чашми ман дар тишнагӣ зон ғарқа шуд

چشم من در تشنگی زان غرقه شد

Коб азон чоҳ занхдон мекашад

کاب ازان چاه زنخدان میکشد

Гӯии дил то пок мебинад рахт

گوی دل تا پاک می بیند رخت

Вонгаҳе аз нил чавгон мекашад

وانگهی از نیل چوگان میکشد

Дасти гири ?иҷон ки фурсат дар гузашт

دست گیر ایجان که فرصت در گذشت

Поймардӣ кун ки об аз сари гузашт

پایمردی کن که آب از سر گذشت

Рӯй чун хуршед бинмоӣ аз ниқоб

روی چون خورشید بنمای از نقاب

Кобм аз сари ҳамчуи нилӯфари гузашт

کابم از سر همچو نیلوفر گذشت

эй басо каз ҳиҷрати оби чашми ман

ای بسا کز هجرت آب چشم من

Ҳамчуи боди меҳргон бар зари гузашт

همچو باد مهرگان بر زر گذشت

Гуфтӣ аз паии ҳиҷр ту дорад висол

گفتی از پی هجر تو دارد وصال

Ҳам набӯду муддати дигари гузашт

هم نبود و مدت دیگر گذشت

Чанд гўӣии саргузашт дил бигӯӣ

چند گوئی سرگذشت دل بگوی

Кори дил акнӯн гузашт аз сари гузашт

کار دل اکنون گذشت از سر گذشت

Аз лаби ту бӯи алъҷбтар посухат

از لب تو بو العجب تر پاسخت

Коинчнин талхаст ва бар шукри гузашт

کاینچنین تلخ است و بر شکر گذشت

Вои ту кати хӯни ман дар гарданаст

وای تو کت خون من در گردنست

Варна моро нек ва бидиҳам дар гузашт

ورنه ما را نیک و بدهم در گذشت

Силсила бар тарафи дебои афканд

سلسله بر طرف دیبا افکند

То дили андари банди савдои афканд

تا دل اندر بند سودا افکند

Саркашӣ бар даст гирад ҳар замон

سرکشی بر دست گیرد هر زمان

Кори мо чун зулф дар пои афканд

کار ما چون زلف در پا افکند

Дил бҳилт мебарад аз ошиқон

دل بحیلت میبرد از عاشقان

Вонгаҳе дар қаъри дарёи афканд

وانگهی در قعر دریا افکند

Гоҳи ваъдаи домӣ аз умеду бим

گاه وعده دامی از امید و بیم

Бар раҳи имрӯзу фардои афканд

بر ره امروز و فردا افکند

Дар ҳавояш заррааст аинғм агар

در هوایش ذره است اینغم اگر

Офтобаши соя бар мо афканд

آفتابش سایه بر ما افکند

Дил агар аз даст ӯ оҳӣ занад

دل اگر از دست او آهی زند

Оташи андари санги хорои афканд

آتش اندر سنگ خارا افکند

Худ наяндешад ки рӯзии ошиқӣ

خود نیندیشد که روزی عاشقی

Доварӣ бо садри дунёи афканд

داوری با صدر دنیا افکند

Аз забонаш дар макнун май ҷаҳд

از زبانش در مکنون می جهد

Ваз беонаш ганҷи қорун май ҷаҳд

وز بیانش گنج قارون می جهد

Маънии равшани зи лафз дар фишонаш

معنی روشن ز لفظ در فشانش

Ҳамчуи барқ аз абри берун май ҷаҳд

همچو برق از ابر بیرون می جهد

Аз наҳифаши қатраи қатраи ҳамчуи хуй

از نهیبش قطره قطره همچو خوی

Аз мсоми душманаши хӯн май ҷаҳд

از مسام دشمنش خون می جهد

Орият дорад зи рои равшанаш

عاریت دارد ز رای روشنش

Шуъла каз меҳри гардун май ҷаҳд

شعله کز مهر گردون می جهد

Бо каф гавҳар фишон ӯ ҳубоб

با کف گوهر فشان او حباب

Чун арақ бар рӯй Ҷайҳун май ҷаҳд

چون عرق بر روی جیحون می جهد

Кор ӯ байн каз фалак чун меравад

کار او بین کز فلک چون میرود

Хасм ӯ байн каз ҷаҳон чун май ҷаҳд

خصم او بین کز جهان چون می جهد

Бош то гардад шукуфтаи гулбунаш

باش تا گردد شکفته گلبنش

Кин сабо бар ғунча акнӯн май ҷаҳд

کاین صبا بر غنچه اکنون می جهد

эй зи лафзати ҷон ағонӣ ёфта

ای ز لفظت جان اغانی یافته

Ваии зи ҷавдат оз амоне ёфта

وی ز جودت آز امانی یافته

эй расидаи қадари ту то олимӣ

ای رسیده قدر تو تا عالمی

Кӯи нишон аз бенишоне ёфта

کو نشان از بی نشانی یافته

На сипеҳр аз даври аввал чун ту дид

نه سپهر از دور اول چون تو دید

На ҷаҳонати ҳеҷ сонӣ ёфта

نه جهانت هیچ ثانی یافته

Зер ҳар ҳарфии зи ту гоҳи сухан

زیر هر حرفی ز تو گاه سخن

Ҷони дониши сад маъонӣ ёфта

جان دانش صد معانی یافته

Бод аз лутфати сабки рӯҳи омада

باد از لطفت سبک روح آمده

Хок аз ҳлмт гаронӣ ёфта

خاک از حلمت گرانی یافته

Хизри ҷон аз лафзи гавҳари бори ту

خضر جان از لفظ گوهر بار تو

Таъми об зиндагонӣ ёфта

طعم آب زندگانی یافته

Сӯсани озоди баҳри мадҳи ту

سوسن آزاد بهر مدح تو

Аз табиати даҳ забонӣ ёфта

از طبیعت ده زبانی یافته

Минбар аз ваъзат музайян мешавад

منبر از وعظت مزین میشود

Маснад аз дастат мумкин мешавад

مسند از دستت ممکن میشود

Рӯзи бидъат аз ту тира меравад

روز بدعت از تو تیره میرود

Чашми миллат аз ту равшан мешавад

چشم ملت از تو روشن میشود

То ту сар берун задӣ аз ҷайби ғайб

تا تو سر بیرون زدی از جیب غیب

Пои фитнаи зер доман мешавад

پای فتنه زیر دامن میشود

Ҳар куҷо ту баргушодӣ дарҷи нутқ

هر کجا تو برگشادی درج نطق

Гавҳар аз лафзи ту хирман мешавад

گوهر از لفظ تو خرمن میشود

Пеши ваҳми тези ту оташи зи шарм

پیش وهم تیز تو آتش ز شرم

Дар даруни санг ва оҳан мешавад

در درون سنگ و آهن میشود

Ҳар сиррӣ каз чанбарат берун шудаст

هر سری کز چنبرت بیرون شدست

Ресмонаши тавқ гардан мешавад

ریسمانش طوق گردن میشود

Ҳам зи фари давлати тести ин ки худ

هم ز فر دولت تست این که خود

Мадҳи ту манзум бе ман мешавад

مدح تو منظوم بی من میشود

Ёрб аиндўлти чунин пояндаи бод

یارب ایندولت چنین پاینده باد

Офтобат бар ҷаҳони тобандаи бод

آفتابت بر جهان تابنده باد

Ҳамчуи чашми абри пар гиряаст хасм

همچو چشم ابر پر گریه است خصم

Чун даҳони гули лабати пурхандаи бод

چون دهان گل لبت پرخنده باد

Гӯши ин чархи садафи шакли тиҳӣ

گوش این چرخ صدف شکل تهی

Аз дар алфози ту окандаи бод

از در الفاظ تو آکنده باد

Тунди боди қаҳру хашмат аз ҷаҳон

تند باد قهر و خشمت از جهان

Бехи умр душманат барканда бод

بیخ عمر دشمنت برکنده باد

Офтоби дайни зтўи рухшандаи гашт

آفتاب دین زتو رخشنده گشت

Сояи ту то абади пояндаи бод

سایه تو تا ابد پاینده باد

Рӯзи иди тесту қурбони хасми ту

روز عید تست و قربان خصم تو

Инчунин идии турои фархундаи бод

اینچنین عیدی ترا فرخنده باد

То з чарх ояд дўрнгии рӯзу шаб

تا ز چرخ آید دورنگی روز و شب

Рӯзгорати рому чархати бандаи бод

روزگارت رام و چرخت بنده باد