Бо писар гуфт як шабии мأмўн

با پسر گفت یک شبی مأمون

К-эй дар иқболу бахти рӯзафзӯн

کای در اقبال و بخت روزافزون

Чун расад навбати хилофати ту

چون رسد نوبت خلافت تو

Ҳирс дунё мабод офати ту

حرص دنیا مباد آفت تو

Ҳар киро аз халифагии худоӣ

هر که را از خلیفگی خدای

Нашавад сайри нафаси бади фармой

نشود سیر نفس بد فرمای

Сайр мушкил шавад азон зару сим

سیر مشکل شود ازان زر و سیم

Ки кашад гуҳи зи беваи гуҳи зи ятем

که کشد گه ز بیوه گه ز یتیم