Бо писар гуфт лўлиӣ дар даҳ

با پسر گفت لولیی در ده

Нест чизеи зи нони гандум ба

نیست چیزی ز نان گندم به

Гуфт ҳаргизи ту хӯрдае бобо

گفت هرگز تو خورده ای بابا

Гуфт ман худ нахурдаам аммо

گفت من خود نخورده ام اما

Буд ҷаддии марои куҳансолӣ

بود جدی مرا کهنسالی

Ёфта аз замонаи иқболӣ

یافته از زمانه اقبالی

Дида буд ӯ касе ҳаволии шаҳр

دیده بود او کسی حوالی شهر

Ки гирифтӣ зи нони гандуми баҳр

که گرفتی ز نان گندم بهر