Пӯри Абдулмалик ба номи Њишом
پور عبدالملک به نام هشام
Дар ҳарам буд бо аҳолии шом
در حرم بود با اهالی شام
намезад андари тавофи каъбаи қадам
می زد اندر طواف کعبه قدم
Лекин аз издиҳоми аҳли ҳарам
لیکن از ازدحام اهل حرم
Астломи ҳаҷари надодаши даст
استلام حجر ندادش دست
Баҳраи назораи гӯша Эй бинишаст
بهره نظاره گوشه ای بنشست
Ногаҳони нухбаи набӣ ва вале
ناگهان نخبه نبی و ولی
Зини ибоди бен ҳусайни алӣ
زین عباد بن حسین علی
Дар ксои баҳоу ҳалаи нур
در کسای بها و حله نور
Бар ҳарим ҳарам фиканд убӯр
بر حریم حرم فکند عبور
Ҳар тараф май гузашти баҳри тавоф
هر طرف می گذشت بهر طواف
Дар саф халқ мефитод шикоф
در صف خلق می فتاد شکاف
Зад қадами баҳри астломи ҳаҷар
زد قدم بهر استلام حجر
Гашти холии зи халқи роҳу гузар
گشت خالی ز خلق راه و گذر
Шоме кард аз Њишоми савол
شامیی کرد از هشام سؤال
Кист ин бо чунин ҷамолу ҷалол
کیست این با چنین جمال و جلال
Аз ҷаҳолат дар он таъаллул кард
از جهالت در آن تعلل کرد
Вази шносоииш тҷоҳл кард
وز شناساییش تجاهل کرد
Гуфт ншносмш надонам кист
گفت نشناسمش ندانم کیست
Маданӣ ё ямонӣ ё ?маккеии сет
مدنی یا یمانی یا مکی ست
БўФроси он суханвари нодир
بوفراس آن سخنور نادر
Буд дар ҷамъи шомёни ҳозир
بود در جمع شامیان حاضر
Гуфт ман мешиносамаш некӯ
گفت من می شناسمش نیکو
Зу чаҳ пурсӣ ба сӯй ман кун рӯ
زو چه پرسی به سوی من کن رو
Он касаст ин ки Маккау бтҳо
آن کس است این که مکه و بطحا
Замзаму бўқбису хиФу мно
زمزم و بوقبیس و خیف و منا
Ҳараму ҳалу байту рукну ҳтим
حرم و حل و بیت و رکن و حطیم
Нодавону мақоми иброҳӣм
نادوان و مقام ابراهیم
Марваи мсъии сафои ҳаҷари Арафот
مروه مسعی صفا حجر عرفات
Тайибау Кӯфаи Карбалоу Фурот
طیبه و کوفه کربلا و فرات
Ҳар як омад ба қадар ӯ ориф
هر یک آمد به قدر او عارف
Бар улувва мақом ӯ воқиф
بر علو مقام او واقف
Қурра алъайн Сайидошуҳадост
قرة العین سیدالشهداست
Ғунчаи шох давҳа Заҳрост
غنچه شاخ دوحه زهراست
Миваи боғи Аҳмади мухтор
میوه باغ احمد مختار
Лолаи роғи ҳайдари каррор
لاله راغ حیدر کرار
Чун кунад ҷой дар миёни Қурайш
چون کند جای در میان قریش
Равад аз фахр бар забони Қурайш
رود از فخر بر زبان قریش
Ки бад-ӣни сарвар сутӯда шем
که بدین سرور ستوده شیم
Ба ниҳоят расед фазлу карам
به نهایت رسید فضل و کرم
Зрўаҳ иззатаст манзил ӯ
ذروه عزت است منزل او
Ҳомил давлатаст маҳмил ӯ
حامل دولت است محمل او
Аз чунин ъзу давлати зоҳир
از چنین عز و دولت ظاهر
Ҳам араби ҳам аҷам буд қосир
هم عرب هم عجم بود قاصر
Ҷад ӯро ба маснади тамкин
جد او را به مسند تمکین
Хотам уланбиёст нақши нигин
خاتم الانبیاست نقش نگین
Лоиҳ аз рӯй ӯ фурӯғи ҳудо
لایح از روی او فروغ هدی
Фоиҳ аз хуй ӯ шамеми вафо
فایح از خوی او شمیم وفا
Талъаташи офтоби рӯзи афрӯз
طلعتش آفتاب روز افروز
Равшаноӣ физойу зулмати сӯз
روشنایی فزای و ظلمت سوز
Ҷад ӯ масдари ҳидояти ҳақ
جد او مصدر هدایت حق
Аз чунон масдарӣ шудаи муштақ
از چنان مصدری شده مشتق
Аз ҳаёи ноидши писандида
از حیا نایدش پسندیده
Ки кушояд ба рӯй каси дида
که گشاید به روی کس دیده
Халқи азу низ дидаи хўобоннд
خلق ازو نیز دیده خوابانند
Каз мҳобт нигоҳ натавонанд
کز مهابت نگاه نتوانند
Нест бе сабқати табассум ӯ
نیست بی سبقت تبسم او
Халқро тоқати такаллум ӯ
خلق را طاقت تکلم او
Дар араб дар аҷам буд машҳур
در عرب در عجم بود مشهور
Кӯи мднши мғФли мағрур
کو مدنش مغفل مغرور
Ҳама олам гирифт партави хур
همه عالم گرفت پرتو خور
Гар зрирӣ надид азон чаҳ зарар
گر ضریری ندید ازان چه ضرر
Шуд баланди офтоб бар афлок
شد بلند آفتاب بر افلاک
Бум агар зон наёфт баҳра чаҳ бок
بوم اگر زان نیافت بهره چه باک
Бар накӯи сайратону бадкорон
بر نکو سیرتان و بدکاران
Даст ӯ абри мавҳибати борон
دست او ابر موهبت باران
Файзи он абр бар ҳамаи олам
فیض آن ابر بر همه عالم
Гар бирезад ҳаме нагардад кам
گر بریزد همی نگردد کم
Ҳаст азон мъшри баланди ойин
هست ازان معشر بلند آیین
Ки гузаштанд зи авҷи алӣин
که گذشتند ز اوج علیین
Ҳуби эшон далели сидқу вифоқ
حب ایشان دلیل صدق و وفاق
Баъзи эшон нишони куфру нифоқ
بغض ایشان نشان کفر و نفاق
Қурбашони поя улуввау ҷалол
قربشان پایه علو و جلال
Баъдашони мояи ътўу залол
بعدشان مایه عتو و ضلال
Гар шуморанд аҳли тақво ро
گر شمارند اهل تقوا را
Толибони ризои мавло ро
طالبان رضای مولا را
Андари он қавм муқтадо бошанд
اندر آن قوم مقتدا باشند
Вондри он хайл пешво бошанд
واندر آن خیل پیشوا باشند
Гар бипурсад зи осмони болФрз
گر بپرسد ز آسمان بالفرض
Соилии ман хиёри аҳли аларз
سائلی من خیار اهل الارض
Бар забони кавокибу анҷум
بر زبان کواکب و انجم
Ҳеҷ лафзӣ наёяд алоҳм
هیچ لفظی نیاید الاهم
Ҳам ғиўси алндии азои вҳбўо
هم غیوث الندی اذا وهبوا
Ҳам лиўси алсрии азои нҳбўо
هم لیوث الثری اذا نهبوا
Зикрашон собиқаст дар афвоҳ
ذکرشان سابق است در افواه
Бар ҳамаи халқи баъди зкроллаҳ
بر همه خلق بعد ذکرالله
Сар ҳар номаро ривоҷ физой
سر هر نامه را رواج فزای
Ном эшонаст баъди номи худоӣ
نام ایشانست بعد نام خدای
Хатм ҳар назму насрро алҳақ
ختم هر نظم و نثر را الحق
Бошад аз Ямани номшни равнақ
باشد از یمن نامشن رونق