Қиссаи ошиқон хушаст басӣ

قصه عاشقان خوش است بسی

Сухани ишқ дилкашаст басӣ

سخن عشق دلکش است بسی

То марои ҳушу мустамеъро гӯш

تا مرا هوش و مستمع را گوش

Ҳаст азин қисса кӣ шавад хомӯш

هست ازین قصه کی شود خاموش

Ҳар бен мӯии сад даҳонами бод

هر بن موی صد دهانم باد

Ҳар даҳони ҷои сад забонами бод

هر دهان جای صد زبانم باد

Ҳар забонӣ ба сад баён гуё

هر زبانی به صد بیان گویا

То кунам қиссаҳои ишқи имло

تا کنم قصه های عشق املا

Лек чун дил ба шарҳ ишқ кашид

لیک چون دل به شرح عشق کشید

Навбат гуфту гӯ ба ишқ расед

نوبت گفت و گو به عشق رسید

Раҳравӣ аз диёр ишқ омад

رهروی از دیار عشق آمد

Ршҳӣ аз чашмасор ишқ омад

رشحی از چشمه سار عشق آمد

Яъне омад зи кишвари ҷонон

یعنی آمد ز کشور جانان

Қосидии нома вафо хонон

قاصدی نامه وفا خوانان

Кист ҷонони амони даҳ ҷон ҳо

کیست جانان امان ده جان ها

Аз ҳамаи дардҳоу дармон ҳо

از همه دردها و درمان ها

Он ки ушшоқи пеш ӯ меринд

آن که عشاق پیش او میرند

Сабақи зиндагӣ азу гиранд

سبق زندگی ازو گیرند

То намирӣ набошӣ арзанда

تا نمیری نباشی ارزنده

Ки ба анфос ӯ шӯии зинда

که به انفاس او شوی زنده

Ҳаст азин мурдагии муроди маро

هست ازین مردگی مراد مرا

Онкӣ хоҳанд суфиён ба фано

آنکه خواهند صوفیان به فنا

На фаное ки ҷони з тан баравад

نه فنایی که جان ز تن برود

Бали фаное ки мо ва ман баравад

بل فنایی که ما و من برود

Шӯй аз мо ва ман бакулии соф

شوی از ما و من بکلی صاف

Нашавад бо ту ҳеҷ чизи музоф

نشود با تو هیچ چیز مضاف

Назанӣ ҳаргиз аз азоФти дам

نزنی هرگز از اضافت دم

Аз азоФт кунӣ чун тнўини Ром

از اضافت کنی چون تنوین رم

Ҳам зи наввораӣ ва ҳам зи куҳан

هم ز نو وارهی و هم ز کهن

Нагзарад бар забонати гоҳи сухан

نگذرد بر زبانت گاه سخن

Кафши ман тоҷи ман ъамомаи ман

کفش من تاج من عمامه من

Ркўаҳи ман Асоу ҷомаи ман

رکوه من عصا و جامه من

Зонка ҳар кас ки аз манӣ вораст

زانکه هر کس که از منی وارست

Як ман ӯро ҳазор ман бор аст

یک من او را هزار من بار است

Сад маниши бор бар сару гардан

صد منش بار بر سر و گردن

Ба ки як бор бар забонаши ман

به که یک بار بر زبانش من